ÖNSÖZ

Allahü teâlâ, Kurân-ı Kerîmde, Mâide sûresinin 82. âyetinde, (İslamiyetin en büyük düşmanı, yahudiler ve müşriklerdir) buyurdu. İslamiyeti içerden yıkmak için, ilk fitneyi çıkaran yahudi, Yemenli Abdullah bin Sebe’dir. Hakiki müslüman olan Ehl-i sünnete karşı, Şiî fırkasını kurdu. Her asırda, şiî alimi olarak ortaya çıkan yahudiler, bu fırkayı kuvvetlendirdiler. Yahudilerin İslamiyete yaptıkları zararlar, Kuveyt’te Mektebetü’s-sahabeti’l-İslâmiyye’nin neşrettiği Hiyanetü’l-yehud kitabında uzun yazılıdır. Îsâ aleyhisselâm semaya çıkarıldıktan sonra, bozuk İnciller yazılınca, hıristiyanların çoğu (Müşrik) oldu. Müşrik olmayanlar da, Muhammed aleyhisselâma inanmadıkları için (Kâfir) oldu. Bunlara ve yahudilere (Ehl-i kitap) denildi. İslamiyet zuhûr edince, papazların kurun-ı vüstadaki [orta çağdaki] hakimiyetleri yıkıldı. İslamiyeti yok etmek için, misyoner cemiyetleri kurdular. Bu işte en ileri giden, ingilizler oldu. Londrada (Müstemlekeler nezareti) kuruldu. Akla, hayale gelmeyen yahudi hileleri ile ve askeri ve siyasi kuvvetler ile İslamiyete saldırdılar. (Müstemlekeler nezareti) nin idare ettiği ve her memlekete gönderilen binlerce casustan biri olan Hempher, 1125 [m. 1713] senesinde, Basrada avladığı 14 yaşındaki Necdli Muhammedi, senelerce aldatarak, Vehhâbî fırkasını kurdular ve İngiltere’deki Müstemlekeler Nezareti’nin emri ile 1150 [m. 1737] senesinde ilan ettiler.

Hempher, İngiliz Müstemlekeler nezaretinin emri ile Mısır, Irak, İran, Hicaz ve hilafet merkezi olan İstanbul’da casusluk faaliyetlerinde bulunmak, müslümanları aldatmak ve hıristiyanlığa hizmet için vazifelendirilmiş bir İngiliz misyoneridir. İslam düşmanları, İslamiyeti yok etmeye ne kadar çok çalışsalar da, Allahü teâlânın bu nurunu, asla söndüremezler. Çünkü, Allahü teâlâ, Kurân-ı Kerîmde, Hicr sûresi 9. âyet-i kerimesinde meâlen, “Bu Kuranı, sana ben indirdim. Onu elbette ben koruyacağım” buyurdu. Yani, kâfirler, Ona tecavüz edemeyecek, Onu tebdil, tahrif edemeyecek, O nuru asla söndüremeyeceklerdir buyurdu. On dört asırdan beri, müslümanlar, Kurân-ı Kerîmin ışıklı yolunda çalışarak, ilmde, ahlakta, fende, sanatta, ticarette, siyasette ilerlediler. Büyük devletler kurdular. Fransadaki 1204 [m. 1789] ihtilalinden sonra, Avrupadaki gençler, kiliselerin, papazların ahlaksızlıklarını, zulmlerini, soygunlarını, yalanlarını ve hıristiyanlık dininin bozuk olduğunu görerek, hıristiyanlıktan ayrılmaya, müslüman veya dinsiz olmaya başladılar. Hıristiyanlıktan uzaklaştıkça, fende, teknikte ilerlediler. Çünkü hıristiyanlık, dünya için çalışmaya, ilerlemeye mâni oluyordu. Bu gençlerin yazdıkları, dinleri kötüliyen kitapları okuyan ve ingilizlerin İslama karşı yalanlarına, iftirâlarına aldanan bazı müslümanlar da, din cahili oldular. İslamiyetten uzaklaştıkça, fende gerilemeye başladılar. Çünkü İslamiyet, dünya işlerinde de çalışmayı, ilerlemeyi emretmektedir.
İngiliz devletinin esas siyaseti, dünyadaki bilhassa Afrika ve Hindistan’daki tabiî servetleri sömürmek, oralardaki insanları, hayvan gibi çalıştırıp bütün kazançları İngiltereye nakletmektir. Adaleti, sevişmeyi ve yardımlaşmayı emreden İslam dinine kavuşanlar, ingiliz zulmlerine, yalanlarına mâni olmaktadır.

Bu maddeyi üç kısım olarak hazırladık:

Birinci kısım, ingiliz casusunun itiraflarıdır. Bu kısımda, ingilizlerin İslamiyeti imha, yok etmek için hazırladıkları, âdi, alçak planları, yalanları bildirilmektedir. Bu kısımda 7 fasıl vardır.

İkinci kısımda, ingilizlerin planlarını, müslüman memleketlerinde sinsice tatbik ettikleri, devlet adamlarını aldattıkları, müslümanlara, akla, hayale gelmeyen işkenceler yaptıkları ve Hind ve Osmanlı İslam devletlerini yok ettikleri bildirilmektedir. Yazımızın bu kısmı, Vehhâbîlerin tuzaklarına düşen zavallı müslümanların, gafletten uyanmalarına sebep olacak ve Ehl-i sünnet âlimlerinin yazılarını kuvvetlendirecek vesikalar ile doludur.
Üçüncü kısım, (Hülâsat-ül-kelam) dan tercüme olup hak dinin İslamiyet olduğunu ispat etmektedir.

Bugün, bütün dünyadaki müslümanlar, üç fırkaya ayrılmıştır. Birinci fırka, Ashâb-ı kirâmın yolunda olan hakiki müslümanlardır. Bunlara (Ehl-i sünnet) ve (Sünnî) ve (Fırka-i nâciye) Cehennemden kurtulan fırka denir. İkinci fırka, Ashâb-ı kirâma düşman olanlardır. Bunlara (Şiî) ve (Fırka-i dalle) sapık fırka denir. Üçüncüsü, sünnilere ve şiîlere düşman olanlardır. Bunlara (Vehhâbî) ve (Necdi) denir. Çünkü bunlar, ilk olarak, Arabistanın Necd şehrinde meydana çıkmıştır. Bunlara (Fırka-i mel’ûne) de denir. Çünkü bunların, müslümanlara müşrik demektedirler. Müslümana kâfir diyene, Peygamberimiz lanet etmiştir. Hangi fırkadan olursa olsun, nefsine uyan ve kalbi bozuk olan, Cehenneme gidecektir. Her mümin, nefsini tezkiye için, yani yaratılışında mevcûd olan küfürden ve günahlardan temizlemek için her zaman, çok (Lâ ilâhe illallah) ve kalbini tasfiye için, yani nefsten ve şeytandan ve kötü arkadaşlardan ve zararlı, bozuk kitaplardan gelmiş olan küfürden ve günahlardan kurtarmak için (Estağfirullah) okumalıdır. Ahkâm-ı İslamiyeye uyanın duâları muhakkak kabul olur. Müslümanları bu üç fırkaya parçalayan, yahudiler ve ingilizlerdir.

BİRİNCİ FASL

Hempher diyor ki; Büyük Britanyamız çok geniştir. Güneş, denizleri üzerinde doğduğu gibi, yine bu denizlerin üzerinde batar. Devletimiz, Hindistan, Çin ve Ortadoğudaki sömürgelerinde nisbeten zayıftır. Bu memleketler, tam mânâsı ile idaremizin altında değildir. Fakat, buralarda çok faal ve başarılı bir politika tatbik ediyoruz. Hepsi elimize geçmek üzeredir. Burada iki şey mühimdir:
1- Elimize geçmiş yerleri elimizde tutmaya çalışmak,
2- Elimize geçmemiş yerleri ele geçirmeye çalışmak.
Müstemlekeler [sömürgeler] nazırlığı, bu iki vazifeyi ifa etmek üzere, bu devletlerin her biri için, birer komisyon teşkil etmiştir. Müstemlekeler nazırlığında vazifeye başlayınca, Nazır bana îtimat etti ve Doğu Hindistan şirketinde bir vazife verdi. Bu, zâhirde bir ticaret şirketi idi. Fakat asıl vazifesi, Hindistan’ın büyük ve geniş topraklarına hâkim olmanın yollarını araştırmaktı.
Hükümetimizin, Hindistan için hiç endişesi yoktu. Zira Hindistan, değişik milletlere, ayrı dillere ve zıd çıkarlara sâhip bir ülkeydi. Çinden de pek korkumuz yoktu. Çünkü, Çine hâkim olan Budizm ve Konfüçyüs dinlerinin canlanmasından korkulmuyordu. Zira bunlar, hayatla hiç alakalanmayan, iki ölü din idi. Binaenaleyh, bu iki ülke halkında vatan sevgisinin olması, çok uzak bir şeydi. Bu iki ülke, biz İngiltere hükümetini rahatsız etmiyordu. Fakat, ilerde olabilecek hadiseleri de gözümüzden ırak etmiyorduk. Binaenaleyh, bu ülkelerde tefrika, cehalet ve fakirlik, hatta sari hastalıkları yaymak için, uzun vaateli planlar yapıyorduk. Bu iki ülke halkının adetlerini taklit ederek, niyetlerimizi rahatça gizliyebiliyorduk.

İslam memleketleri son derece rahatımızı bozuyordu. Hepsi de, lehimize olmak üzere, Hasta Adamla [Osmanlı devletini kasıt ediyor] bir kaç anlaşma yapmıştık. Müstemlekeler nazırlığının tecrübeli adamları, bu hastanın bir asırdan az bir zaman zarfında can vereceğini söylüyorlardı. Ayrıca, İran hükümeti ile de, gizlice bir kaç anlaşma yapmış ve bu iki ülkeye, mason yaptığımız, devlet adamlarını yerleştirmıştık. Rüşvet, kötü idare ve din bilgisi noksan idarecilerin, güzel kadınlarla meşgul olup vazifelerini unutması, bu iki ülkenin belini kırdı. Fakat, bütün bunlara rağmen, şu sayacağım sebeplerden dolayı, yaptıklarımızın beklediğimiz neticeyi vermemesinden endişe ediyorduk:

1- Müslümanlar, İslama son derece bağlıdırlar. Her bir müslüman, papaz ve rahiplerin hıristiyanlığa bağlılıkları kadar, hatta daha fazla, İslama bağlıdır. Bilindiği gibi, papaz ve rahiplerin canı çıkar da, hıristiyanlıkları çıkmaz. Müslümanların en tehlikelileri de, İrandaki şiîlerdir. Çünkü onlar, şiî olmayanları kâfir ve necis bilirler. Hıristiyanlar, şiîlerin nazarında, kokmuş pislik gibidir. Tabiatiyle, insan bütün gücüyle pisliği atmaya gayret eder. Bir sefer şiinin birine şunu sordum: (Hıristiyanlara niye böyle bakıyorsunuz?) Aldığım cevap şuydu: (İslam Peygamberi, çok hakim bir Zât idi. Kâfirleri böyle mânevî bir baskı altına almış ki onların doğru yolu bulmasına ve Allah’ın dini olan İslama girmesine sebep olsun. Nitekim devlet de, bir insanı tehlikeli bulunca, onu itaat edinceye kadar, maddi bir baskı altında tutar. Sözünü ettiğim necaset, maddi değil, mânevî bir baskı olup hıristiyanlara da has değildir, sünnilere ve bütün kâfirlere şâmildir. Hatta, bizim eski İranlı mecusiler bile şiîlerin nazarında necistirler.)
Ona dedim ki: (Güzel! Sünniler ve hıristiyanlar da Allaha, Peygamberlere ve kıyamet gününe inanırlar, niye necis olsunlar?) Cevapen dedi ki: (İki şeyden dolayı necistirler: Birincisi, hazret-i Muhammedi haşa yalancılıkla itham ederler. Biz de, bu çirkin itham karşısında (Sana eziyet verene sen de eziyet edebilirsin) sözü mucibince, onlara (Siz necissiniz) diyoruz. İkincisi ise, hıristiyanlar, Allah’ın Peygamberlerine kötü isnadlarda bulunurlar. Mesela, Îsâ aleyhisselâm içki içerdi, mel’un olduğu için çarmıha gerildi, derler.)

Ben dehşet içinde adama dedim ki: (Hıristiyanlar böyle demezler.) O ise: (Hayır sen bilmiyorsun, (Kitâb-ı mukaddes) de böyle yazılıdır), dedi. Ben sustum, zira adam, ikinci hususta olmasa bile birincisinde haklıydı. Münakaşayı uzatmak istemedim. Çünkü, İslami kıyafette olduğum hâlde, benden şüphelenebilirlerdi. Bu sebep ile dâima münakaşalardan uzak duruyordum.

2- İslamiyet, bir zamanlar, idare ve hüküm dini idi. Müslümanlar da, azizdi. Bu efendi insanlara, şimdi siz kölesiniz demek zordur. İslam tarihini kötüleyip, müslümanlara, bir zamanlar elde ettiğiniz izzet ve itibar, bazı şartlar icabıydı. O günler gitti, bir daha geri dönmez, dememiz de mümkün değildir.

3- Osmanlı ve İranlıların, yaptıklarımızın farkına vararak, planlarımızı bozup tesirsiz hâle getirmelerinden çok endişe ediyorduk. Gerçi, bu iki devlet büyük ölçüde zayıflemiştir. Fakat, mal, silah ve hüküm sâhibi, merkezi bir hükümetin oluşu, bizim emin olmamıza mâni oluyordu.

4- İslam âlimlerinden son derece rahatsızdık. Çünkü, İstanbul ve El-ezher âlimleri, Irak âlimleri, Şam âlimleri, emellerimizin önünde aşılmaz engellerdi. Zira onlar, dünyanın geçici zevk ve ziynetlerine karşı, Kurân-ı Kerîmin vaat ettiği Cennete girmeye hazırlanan ve kendi prensiplerinden kıl kadar taviz vermeyen kişilerdi. Halk onlara tâbi oluyor, Sultan bile onlardan korkuyordu. Sünniler, şiîler kadar âlimlere bağlı değildi. Zira, şiîler kitap okumuyor, sadece âlimleri tanıyor, Sultana gereken ihtimamı göstermiyorlardı. Sünniler ise, çok kitap okuyor, âlimleri ve Sultanı tutuyorlardı.

Bu hâl karşısında, bir çok toplantılar yaptık. Fakat, maalesef, her seferinde önümüzde yolun kapalı olduğunu gördük. Casuslarımızdan gelen raporlar, hep hayal kırıcı, konferansların sonuçları da sıfır idi. Lakin, yine de ümitsizliğe kapılmıyorduk. Çünkü, biz, derin nefes almayı ve sabır etmeyi adet edinmişizdir.

Bir toplantımıza, Nazırın kendisi, en büyük papazlar ve bir kaç da mütehassıs [uzman] katılmıştı. 20 kişiydik. Üç saatten fazla süren bu toplantıda, hiçbir neticeye varılamadı. Fakat, bir papaz şöyle dedi: (Rahatsız olmayın! Çünkü, hıristiyanlık, ancak üç yüz sene zulüm çektikten sonra yayıldı. Umulur ki Mesih, gayb aleminden bize nazar edip, üç yüz sene sonra da olsa, kâfirleri [Müslümanları kastediyor] merkezlerinden çıkarmayı nasip eder. Biz kuvvetli bir îman ve uzun bir sabrla silahlanmalıyız! Hükmü elimize geçirebilmek için, bütün vasıtaları elde edip, bütün yolları denemeliyiz. Hıristiyanlığı, Muhammedilerin arasında yaymaya çalışmalıyız. Asırlar sonra da, neticeye varabilirsek, çok iyidir. Zira, babalar çocukları için çalışırlar.)

Müstemlekeler nazırlığında, İngilterenin yanısıra, Fransa ve Rusyadan da, diplomat ve din adamlarının katıldığı bir konferans yapıldı. Çok şanslıydım. Nazır ile aramız iyi olduğu için, ben de katılmıştım. Konferansta, müslümanları parçalayıp, İspanya gibi, dinlerinden çıkararak imana getirmenin [Hıristiyanlaştırmanın] hesapları yapıldı. Fakat, varılan neticeler istenildiği gibi değildi. Ben, o konferanstaki bütün konuşmaları (İla meleküt-il-Mesih) ismli kitabımda yazdım.

Derinlere kök salmış büyük bir ağacı, kurutup, söküp atmak zordur. Fakat, biz zorlukları kolaylaştırıp, yenmeliyiz. Hıristiyanlık, yayılmak için gelmiştir. Bunu, Mesih efendimiz bize vaat etmiştir. Muhammede, doğu ve batı aleminin içinde bulunduğu kötü şartlar yardımcı olmuştur. O kötü şartlar gidince, beraberindeki belaları da [İslamı kastediyor] götürdü. Bugün memnuniyet ile durumun tamamen değiştiğini müşahede ediyoruz. Nezaretimizin ve diğer hıristiyan hükümetlerin büyük gayret ve çalışmaları neticesinde, müslümanlar gerilemeye başladı. Hıristiyanlar ise, kuvvetleniyorlar. Uzun asırlar boyunca gayb edilen yerleri alma zamanı geldi. İslamiyeti imha etmeye, Büyük Britanya devleti öncülük etmektedir.

_________
Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben hâlime,
Titrerim mücrim gibi, baktıkça istikbâlime.

1. Kısım

2. FASIL

Hicri 1122 ve miladi 1710 senesinde Müstemlekeler nazırı beni, Müslümanları parçalamak için gerekli ve yeterli bilgileri toplamak ve casusluk yapmak üzere, Mısır, Irak, Hicaz ve İstanbul’a gönderdi. Aynı tarihte ve aynı vazife ile nezaret, canlılık ve cesaret dolu 9 kişiyi daha vazifelendirdi. Bize lazım olabilecek para, bilgi ve haritanın yanında bir de, devlet adamlarının, âlim ve kabile reislerinin isimlerini ihtiva eden birer fihrist verildi. Hiç unutamıyorum! Sekreter ile vedâlaştığımızda, bize demişti ki: (Devletimizin geleceği başarınıza bağlıdır. Onun için, var kuvvetinizle çalışmalısınız).

Ben, İslamiyetin hilafet merkezi olan İstanbul’a doğru, denizden yola çıktım. Asıl vazifemin yanında, bir de ek olarak, orada türkçeyi çok güzel bir şekilde öğrenmem gerekiyordu. Zaten daha önce Londrada epey türkçe ve Kuran lisanı arabça ve İranlıların dili farsça öğrenmiştim. Fakat, bir lisanı öğrenmek başka, o lisanı [dili] ülkenin halkı gibi konuşmak başka şeydi. Zira, birincisi birkaç senede hâsıl olduğu hâlde, ikincisi bunun birkaç katı zaman ister. İnsanların benden şüphe etmemeleri için, türkçeyi bütün incelikleriyle öğrenmem gerekiyordu.

Benden şüphe ederler diye hiç de rahatsız olmuyordum. Zira, müslümanlar, Peygamberleri olan Muhammed aleyhisselâmdan öğrendikleri gibi, müsamahakar, açık kalpli ve iyi niyetlidirler. Onlar bizim gibi, şüphe edici değildirler. Kaldı ki Türk hükümeti, o zaman casusları yakalıyabilecek teşkilata mâlik değildi.

Çok yorucu bir yolculuktan sonra İstanbul’a vardım. İsmimin Muhammed olduğunu söyledim ve müslümanların mabedi olan camie gitmeye başladım. Müslümanların disiplinli, temiz ve itaatkar oluşları çok hoşuma gitti. Bir ara kendi kendime: (Bu Mâ’sûm insanlarla neden savaşıyoruz? Mesih efendimiz, bize bunu mu emretti?) dedim. Fakat, ben hemen bu şeytani[!] düşünceden döndüm ve en güzel bir şekilde, vazifemi yerine getirmeye karar verdim.

İstanbul’da Ahmed efendi isminde yaşlı bir âlim ile tanıştım. Ondaki inceliği, açık kalpliliği, gönül berraklığı ve iyilikseverliği hiçbir din adamımızda görmedim. Bu Zât, gece gündüz Muhammed aleyhisselâma benzemeye çalışırdı. Ona göre, Muhammed aleyhisselâm en kâmil, en üstün insandı. Onu her zikir ettiğinde, gözleri yaşlanırdı. Çok şanslıydım ki bir kere bile kim olduğumu, nereli olduğumu sormadı. Bana (Muhammed efendi) diye hitab ederdi. Sorduğum suallere cevap verir, bana şefkat ve merhamet ile muamele ederdi. Zira, beni Türkiyede çalışmak ve Muhammed aleyhisselâmın halifesinin gölgesinde yaşamak için İstanbul’a gelmiş bir misafir olarak bilirdi. Zaten, bu bahane ile İstanbul’da kalıyordum.

Bir gün Ahmed efendiye: (Annem ve babam öldü. Kardeşim de yok. Bana miras olarak da hiç bir şey kalmamış. Çalışıp kazanmak, Kurân-ı Kerîmi ve din bilgilerini öğrenmek, yani hem dünyamı, hem de ahiretimi kazanmak için, İslam merkezine geldim) dedim. Bu sözlerime çok sevindi ve (Şu üç sebepten dolayı, sana hürmet göstermek lâzımdır) dedi. Sözlerini aynen yazıyorum:
1- Sen müslümansın. Bütün müslümanlar kardeştirler,
2- Sen misafirsin. Resûlullah “sallallâhü aleyhi ve sellem” buyurdu ki: (Misafire ikramda bulununuz!),
3- Sen çalışmak istiyorsun, (Çalışan, Allah’ın dostudur) diye bir hadis-i şerif vardır.
Bu sözler çok hoşuma gitmişti. Kendi kendime, (Keşke hıristiyanlıkta da, bu gibi parlak hakikatler olsaydı. Ne yazık ki hiçbiri yok) dedim. Fakat hayret ettiğim şey, bu kadar yüce bir din iken, şu mağrur ve hayattan bi-haber bazı kimseler elinde, İslâmin zayıflemesiydi.
Ahmed efendiye: (Kurân-ı Kerîmi öğrenmek istiyorum) dedim. (Baş üstüne, sana öğretirim) dedi. Fâtiha sûresinden öğretmeye başladı. Kurân-ı Kerîmi okutmaya başlamadan evvel, abdest alır ve bana da aldırırdı. Kıbleye karşı oturup okuturdu. Okuduklarımızın mânâlarını da açıklardı. Bazı kelimeleri okumakta çok güçlük çekerdim. İki sene içinde, Kurân-ı Kerîmi baştan sona kadar okudum.
Müslümanların abdest dedikleri şey, bazı uzuvları yıkamaktan ibarettir ki: 1) Yüzü yıkamak, 2) Parmaklardan dirseğe kadar sağ kolu yıkamak, 3) Parmaklardan dirseğe kadar sol kolu yıkamak, 4) Başı, kulakların arkasını ve boynu meshetmek, 5) Her iki ayağı yıkamak.
Ben, misvak kullanmaktan son derece rahatsız olurdum. (Misvak), müslümanların abdestten önce ağız ve dişlerini temizledikleri bir ağaç dalıdır. Bu ağacın ağıza ve dişlere zararlı olduğunu sanıyordum. Bâzen ağzımı yaralayıp kanatıyordu. Fakat, yine de kullanmak zorundaydım. Zira, onların yanında misvak kullanmak Peygamber aleyhisselâmın mühim sünneti idi. Bu ağacın çok faydası olduğunu söylüyorlardı. Hakikaten daha sonra, dişlerimin kanaması durdu. İngilizlerin çoğunda bulunan, ağzımdaki fenâ koku hiç kalmadı.
İstanbul’da bulunduğum müddetçe, bir câmi hizmetçisinin yanında, biraz para karşılığında yatardım. Hizmetçinin ismi Mervan Efendi idi. Mervan, Muhammed aleyhisselâmın bir sahabisinin ismidir. Bu hizmetçi, çok asabi bir adamdı. İsmi ile övünür ve bana, (Bir oğlun olursa ismini Mervan koy. Çünkü Mervan, İslâmin büyük mücahitlerindendir) derdi.
Akşam yemeğimi Mervan Efendi hazırlıyordu. Müslümanların bayramı, Cuma günü işe gitmiyordum. Haftanın kalan günlerinde, Hâlid isminde bir marangozun yanında, haftalık ücret ile çalışıyordum. Sadece sabahtan öğleye kadar çalıştığım için, işçilerine verdiği ücretin yarısını bana veriyordu. Marangoz, boş zamanlarında Hâlid bin Velidin faziletlerinden çok bahs ederdi. Hâlid bin Velid, Muhammed aleyhisselâmın sahabilerinden olup büyük mücahitdir. Çeşitli İslami fethler yapmıştır. Fakat Ömer bin Hattabın onu azl etmesi, marangozu üzüyordu.
Yanında çalıştığım marangoz Hâlid, ahlaksız ve son derece asabi bir adamdı. Her nedense, bana çok îtimat ederdi. Belki de, bu itimatı, sözünden hiç çıkmadığım içindi. Yalnız iken, İslamiyete ehemmiyet vermezdi. Ancak, arkadaşlarının yanında, İslam dininin emirlerine uyardı. Cuma namazını kılardı, diğerlerini tam bilmiyorum.
Dükkanda kahvaltı ederdim. İşten sonra, öğle namazı için câmiye gider ve ikindi namazına kadar camide kalırdım. İkindi namazından sonra Ahmed efendinin evine gider ve orada iki saat kalarak, ondan Kurân-ı Kerîm, Arabî ve türkçe lisan dersleri alırdım. Haftalık kazancımı, beni çok güzel okuttuğu için, her Cuma ona verirdim. Hakikaten, bana Kurân-ı Kerîmi, İslam dininin icaplarını ve Arabî ile türkçe lisanlarının inceliklerini gâyet güzel bir şekilde öğretiyordu.
Ahmed efendi bekar olduğumu anlayınca, kızlarından birini bana vermek istedi. Ben ise, onun bu teklifini reddettim. Fakat, kendisi çok ısrar ediyor, bana, evlenmenin, Peygamberin sünneti olduğunu, Peygamberin de, (Benim sünnetimden yüz çeviren benden değildir) dediğini söylerdi. Bu olayın, ilişkilerimizin kesilmesine sebep olabileceğini anlayınca, ona yalandan dedim ki: (Bende cinsi âcizlik vardır). Bunu söylemekle, eski dost ve ahbablığın devam etmesini sağladım.
İstanbul’da iki senem dolunca, Ahmed efendiye, vatanıma dönmek istediğimi söyledim. (Gitme, niçin gidiyorsun? İstanbul’da ne ararsan var. Allahü teâlâ, bu şehre, din ve dünyayı birlikte vermiştir. Annenin ve babanın vefât ettiğini, kardeşlerinin olmadığını söylemiştin. Öyleyse, İstanbul’a yerleş) dedi. Ahmed efendi bana çok alışmıştı. Onun için, benden ayrılmak istemiyor ve İstanbul’a yerleşmem hususunda çok israr ediyordu. Fakat, vatani vazifem beni, Londraya dönüp, nezarete, hilafet merkezi ile alakalı geniş bir rapor sunup, yeni emirler almak için zorluyordu.
İstanbul’da bulunduğum müddetçe, her ay Müstemlekeler nezaretine müşahede ettiğim hadiselerle alakalı bir rapor gönderdim. Bir kere raporumda, yanında çalıştığım adam, bana livâta etmek isterse, ne yapayım dedim. Cevapta bana, (Bu iş hedefe ulaşmayı kolaylaştırıyorsa, yapabilirsin) denildi. Bu cevabı okuyunca, çok kızdım. Sanki dünya başıma yıkılmıştı. Evet, bu habis fiilin İngilterede yaygın olduğunu evvelden biliyordum. Fakat, büyüklerimin emredecekleri hatırıma gelmezdi. Ne yapayım ki bardağı son damlasına kadar içmekten başka çarem yoktu. Onun için sustum ve vazifeme devam ettim.
Ahmed efendi ile vedâlaşırken, gözleri yaşardı ve bana: (Yavrum! Allahü teâlâ yardımcın olsun! Bir daha İstanbul’a gelir ve öldüğümü görürsen, beni hatırla. Ruhuma bir (Fâtiha) oku! Resûlullahın yanında, mahşer gününde karşılaşacağız) dedi. Gerçekten, ben de çok mahzun oldum ve gözyaşı döktüm. Fakat, vazifem, hislerimden daha üstündü.
_________
İnsana sadakat yakışır, görse de ikrah,
doğruların yardımcısıdır, hazret-i Allah!

Birinci Kısım
ÜÇÜNCÜ FASL
Arkadaşlarım benden evvel Londraya dönmüş ve nezaretten yeni emirler almışlardı. Ben de, döndükten sonra, yeni emirler aldım. Fakat, maalesef ancak altı kişi dönebilmiştik.
Kalan dört kişiden biri, sekreterin anlattığına göre, müslüman olup Mısırda kalmış. Fakat, sekreter yine de sevinçliydi. Çünkü, sır vermemiş diyordu. İkincisi, Rusyaya gidip orada kalmış. Bu, zaten Rus asıllıydı. Sekreter, bunun vatanına gittiği için değil, belki Rusya hesabına Müstemlekeler nezaretinde, casusluk yapıyordu, vazifesi bitince gitti diye, çok üzülüyordu. Üçüncüsü ise, yine sekreterin anlattığına göre, Bağdat civarında imare beldesinde vebâ hastalığından ölmüş. Dördüncüsünü, nezaret, Yemenin Sana şehrine kadar takip etmiş, bir seneye kadar raporları geliyormuş. Fakat, daha sonra raporlar kesilip, nazırlığın bütün gayretlerine rağmen, bir izine tesadüf edilememişti. Nazırlık, bu dört adâmin kaybolmasını bir felaket kabul ediyordu. Zira biz, vazifeleri büyük, nüfusu az bir milletiz. Binaenaleyh, her insan için ince bir hesap yaparız.
Sekreter, ilk birkaç raporumdan sonra, dördümüzün raporlarının tetkik edilmesi için, bir toplantı yaptı. Arkadaşlarım, vazifeleriyle alakalı raporlarını teslim ettikten sonra, ben de raporumu verdim. Benimkinden bazı kısımlarını not ettiler. Nazır, sekreter ve toplantıya katılanların bir kısmı, çalışmalarımı takdir ettiler. Fakat, yine de üçüncü sıradaydım. Birinciliği arkadaşım George Belcoude, ikinciliği ise Henry Franse kazanmıştı.
Türkçe ve Arabî lisanları ile Kurân-ı Kerîm ve ahkâm-ı İslamiyeyi çok iyi öğrenmiştim. Fakat, nazırlığa Osmanlı Devletinin zayıf noktalarını gösterecek bir rapor hazırlamayı başaramamıştım. İki saat süren toplantıdan sonra, sekreter bu başarısızlığımın sebebini sordu. Ben de, (Asıl vazifem lisan ile Kuran ve İslamiyeti öğrenmekti. Bunun haricindeki işlere fazla vakit ayıramadım. Fakat, bu sefer sizi memnun edeceğim) dedim. Sekreter, (Şüphesiz sen muvaffak oluyorsun. Fakat, birinci olmanı isterdim) dedi ve şöyle devam etti:
(Ey Hempher, gelecek seferki vazifen ikidir:
1- Müslümanların zayıf noktaları ile onların vücutlarına girip, mafsallarını ayırmamızı sağlayacak noktaları tesbit etmektir. Zaten, düşmanı yenmenin yolu da budur.
2- Bu noktaları tesbit edip, dediğimi yaptığın zaman [Yani müslümanların arasını açıp, onları birbirine düşürebildiğin zaman] en başarılı ajan olacak ve nazırlık madalyasını kazanmış olacaksın.)
Londrada altı ay kaldım. Amcâmin kızı Maria Shvay ile evlendim. O zaman ben 22, o ise 23 yaşındaydı. Maria Shvay orta zekalı, normal kültürlü, çok güzel bir kızdı. Hayatımın en neşeli, mesut zamanını, o günlerde, onunla geçirdim. Hanımım hamile idi. Yeni misafirimizi beklediğimiz bir sırada, Iraka gitmem için emir geldi.
Oğlumun dünyaya gelmesini beklerken, bu emrin gelmesi beni üzdü. Fakat, vatanıma verdiğim ehemmiyet ve arkadaşlarım arasında birinci olup meşhur olma hevesim, kocalık ve babalık hislerimin üstündeydi. Bunun için, hiç tereddüt etmeden, emri kabul ettim. Hanımım, işi çocuğun tevellüdüne tecil etmemi çok istiyordu. Fakat, sözlerine ehemmiyet vermedim. Vedâlaştığımız gün, ikimiz de ağladık. Hanımım, (Benden mektuplarını kesme! Ben de sana, yeni ve altın gibi kıymetli yuvamızla alakalı mektuplar yazacağım) dedi. Bu sözleri, kalbimde bir fırtına koparmıştı. Az daha seferi ibtal ediyordum. Fakat, hislerime hâkim olmayı bildim. Onunla vedâlaştım ve son talimatları almak üzere, nezaret binasına gittim.
Altı ay sonra, kendimi Irakın Basra şehrinde buldum. Bu şehir halkının bir kısmı sünnî, bir kısmı da, şiî idi. Bir aşıretler beldesi olan Basrada, Arap, fars ve biraz da hıristiyan vardı. Hayatımda ilk defa, şiî ve farslarla orada karşılaştım. Sözü açılmışken, biraz da şiilik ve sünnilikten bahs edeyim:

Şiîler, (Muhammed aleyhisselâmın kızı Fâtımanın zevci ve Muhammed aleyhisselâmın amcasının oğlu, Ali bin Ebû Talibe tâbi olduklarını söylerler. Muhammed aleyhisselâm, kendisinden sonra, Aliyi ve onun evladı olan on bir imamı halife tayin etmişti) derler.

Kanaatime göre, Alinin, Hasan ve Hüseyinin hilafeti hususunda şiîler haklıdırlar. Zira, İslam tarihinden anladığım kadarıyla, Ali, halife olabilecek mümtaz ve yüksek sıfatlara sâhip birisiymiş. Muhammed aleyhisselâmın, Hasan ve Hüseyini de halife tayin etmesini uzak bulmuyorum. Fakat şüphelendiğim şey, Muhammed aleyhisselâmın, Hüseyinin oğlunu ve torunlarından 8’ini halife tayin etmesidir. Çünkü, Muhammed aleyhisselâm öldüğünde, Hüseyin henüz çocuktu. Bunun 8 torununun olacağını nasıl bilmiştir. Şayed Muhammed aleyhisselâm gerçekten Peygamber ise, Mesihin gelecekten haber verdiği gibi, Allahü teâlânın bildirmesiyle geleceği bilmesi mümkündür. Fakat, Muhammed aleyhisselâmın Peygamberliği, biz hıristiyanlarca şüphelidir.
Müslümanlar: (Muhammed aleyhisselâmın Peygamberliğinin delili çoktur. Bunlardan biri Kurandır) derler. Kuranı okudum, hakikaten çok yüce bir kitaptır. Hatta, Tevrattan ve İncilden daha yüksektir. Zira, içinde düsturlar, nizamlar, ahlakiyat v.s. vardır.
Muhammed aleyhisselâm gibi, okumamış, yazmamış bir Zâtın, böyle yüce bir kitabı nasıl getirdiğine hayret ediyorum. Çok okumuş, seyahat etmiş bir adâmin dahi sâhip olamadığı ahlak, zeka ve bir şahsiyete nasıl mâlik olabilmişti? Acaba bunlar, Muhammed aleyhisselâmın Peygamberliğinin delilleri miydi?
Muhammed aleyhisselâmın Peygamberliği hususunda hakikate varabilmek için, dâima inceleme ve araştırma yapıyordum. Bir kere, merakımı Londrada papazın birine açtım. Taassub ve inat ile konuştu. İkna edici bir cevap da vermedi. Türkiyede bir kaç sefer Ahmed efendiye sorduğum hâlde, ondan da, tatmin edici bir cevap alamamıştım. Şu da bir gerçek ki casus olduğum belli olur veya benden şüphelenirler diye, Ahmed efendiye meseleyi açıkça sual edememiştim.
Ben Muhammed aleyhisselâmı çok takdir ediyorum. Şüphesiz O, kitaplarda okuduğumuz, Allah’ın Peygamberlerindendir. Fakat, ben bir hıristiyan olarak, henüz Onun Peygamberliğine îman etmiş değilim. Şüphesiz O, dahilerin çok üstündedir.
Sünniler ise, (Müslümanlar, Peygamberin vefâtından sonra, Ebû Bekr, Ömer, Osman ve Aliyi hilafete lâyık görmüşlerdir) demektedirler.
Bu nevi ihtilaflar, bütün dinlerde bilhassa hıristiyanlıkta çoktur. Ömer de, Ali de, vefât ettikleri için, bu münakaşaların devâminın faydası yoktur. Bence, müslümanlar, akıllı iseler, çok eski günleri değil de, bugünü düşünürler.
Bir gün, müstemlekeler nezaretinde sünnî ve şiî ihtilafından söz ettim, (Müslümanlar, hayattan bir şey anlasalar, aralarındaki şiî-sünnî ihtilafını kaldırır ve birleşirler) dedim. Birisi, hemen sözümü keserek: (Senin vazifen bu ihtilafı körüklemektir. Müslümanların nasıl birleşeceğini düşünmek değildir) dedi.
Sekreter, Irak seferine çıkmadan önce, bana, (Ey Hempher, bil ki Allah, Habil ve Kabili yarattığından beri, insanlar arasında tabiî ihtilaflar vardır. Bu anlaşmazlıklar Mesih dönünceye kadar devam edecektir. Renk, kabile arazi, milli ve dini ihtilaflar böyledir.
Bu sefer vazifen, bu ihtilafları iyice tanımak ve nazırlığa bilgi vermektir. Müslümanların arasındaki ihtilafı şiddetlendirebilirsen, İngiltereye en büyük hizmeti yapmış olacaksın.
Biz İngilizler, refah ve saadet içinde yaşamamız için, bütün dünya devletlerinde ve müstemlekelerimizde fitne ve tefrikalar çıkarmak zorundayız. Osmanlı Devletini de ancak böyle fitnelerle yıkabiliriz. Böyle olmazsa, sayıca az bir millet, sayısı çok olan bir millete nasıl hüküm edebilir? Bütün gücünle, zayıf noktaları ara bul ve oradan içeriye gir. Bilmiş ol ki Osmanlı Devleti ve İran, zayıf devrelerini yaşıyorlar. Bunun için, senin vazifen, halki idare edenlere karşı isyana sevk etmektir! Tarih, “Bütün inkılabların, halkın ayaklanmasından kaynaklandığını göstermiştir”. Müslümanların ittihatları, muhabbetleri bozulup, kuvvetleri dağılınca, onları rahatça imha ederiz) dedi.
________________
TEVHİT DUÂSI
Ya Allah, ya Allah. Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resûlullah. Ya Rahmân, ya Rahim, ya afüvvü ya Kerim, fafü anni verhamni ya erhamerrahimin! Teveffeni müslimen ve elhıkni bissâlihin. Allahümmagfirli ve li-abai ve ümmehati ve li aba-i ve ümmehat-i zevceti ve li-ecdati ve cettati ve li-ebnai ve benati ve li-ihveti ve ehavati ve li-amami ve amati ve li-ahvali ve halati ve li-üstazi Abdülhakîm-i Arvâsî ve li kaffetil müminine vel-müminat. “Rahmetullahi teâlâ aleyhim ecma’în.”

Birinci Kısım
DÖRDÜNCÜ FASL
Basraya varınca, bir câmiye yerleştim. Câminin imamı Şeyh Ömer Tai ismli, Arap asllı ve sünnî bir zattı. Onunla tanışıp, sohbet etmeye başladım. Fakat, daha konuşmanın başında, benden şüphelenip, beni sual yağmuruna tuttu. Bu tehlikeli sohbetten kendimi şöyle kurtardım: (Ben Türkiyenin Iğdır beldesindenim, İstanbul’daki Ahmed efendinin talebesiyim. Hâlid isminde bir marangozun yanında çalışıyordum) dedim ve Türkiyede bulunduğum müddetçe, edindiğim malumatlardan anlattım. Birkaç cümle de, Türkçe konuştum. İmam gözleriyle ordan birisine işaret ederek, benim Türkçeyi doğru konuşup konuşmadığımı sordu. O da, müsbet cevap verdi. İmamı ikna ettiğim için çok sevinmiştim. Fakat, hayal kırıklığına uğradım. Çünkü, birkaç gün sonra, anladım ki imâm efendi benden şüpheleniyor ve benim Türk casusu olduğumu zannediyordu. Daha sonra, Sultan tarafından tayin edilen Vâli ile aralarında ihtilaf ve adavet olduğunu öğrendim.
Şeyh Ömer efendinin camiinden uzaklaşmak zorunda kalınca, orada misafir ve yabancıların kaldığı bir handa, oda kiralayıp, oraya taşındım. Hanın sâhibi Mürşid efendi isminde ahmak bir adamdı. Her sabah rahatımı kaçırır, sabah ezanı okunur okunmaz, namaza kaldırmak için gelip, kapımı sert bir şekilde çalardı. Onu dinlemeye mecburdum. Binaenaleyh, ben de kalkar ve sabah namazını kılardım. Sonra bana, (Sabah namazını müteakib, Kurân-ı Kerîm okuyacaksın) derdi. Bir defa, (Kurân-ı Kerîmi okumak farz değildir. Ne diye bu kadar ısrar ediyorsun?) dedim. Cevapen, (Bu vakitte uyumak, hana ve hanın sakinlerine fakirlik ve bedbahtlık getirir) dedi. Onun bu emrini de yerine getirmek mecburiyetindeydim. Zira, böyle yapmadığım takdirde, beni hanından kovacağını söylerdi. Onun için, ezandan hemen sonra, sabah namazını kılar ve her gün, bir saatten fazla, Kurân-ı Kerîm okurdum.
Bir gün, Mürşid efendi bana gelerek, (Sen bu odayı kiraladıktan sonra, başıma dertler geliyor. Ben bunu, senin uğursuzluğuna atf ediyorum. Zira, sen bekarsın. Bekarlık ise, uğursuzluktur. Sen ya evleneceksin, yahut hanı terkedeceksin) dedi. Ona, (Evlenebilecek kadar malım yoktur) dedim. Ahmed efendiye söylediğimi ona söyleyemiyordum. Zira Mürşid efendi, doğru söyleyip söylemediğimi öğrenebilmek için, soyup avretimi kontrol edebilecek bir adamdı.

Böyle deyince, Mürşid efendi: (Ey zayıf imanlı! Sen Allah’ın: (Eğer yoksul iseler, Allah onları lütfu ile zenginleştirir) mealindeki ayetini okumadın mı?) dedi. Şaşırıp kaldım. Sonunda, (Evet ben evleneceğim. Fakat gerekli olan parayı temin etmeye hazır mısın? Veya masrafsız bir kız bulabilir misin?) dedim.

Mürşid efendi, biraz düşündükten sonra, (Ben anlamam! Recep ayının başına kadar ya evleneceksin, yahut handan çıkacaksın) dedi. Recep ayının başına da 25 gün kalmıştı.

Bu münasebet ile İslami ayları zikir edeyim; Muharrem, Safer, Rebiulevvel, Rebiulahir, Cemaziyülevvel, Cemaziyülahir, Recep, Şaban, Ramazan, Şevval, Zilkade ve Zilhicce. Onların ayları otuz günü geçmediği gibi, 29 günden de aşağı olamaz. Ve ay hesabına dayanır.

Bir marangozun yanında iş bulup, Mürşid efendinin hanından çıktım. Yemeğim ile yatmam, iş sâhibinin üzerinde olmak üzere, çok az bir ücret ile anlaştık. Recep ayı daha gelmeden eşyalarımı marangozun dükkanına taşıdım. Marangoz, Abdürrıza isminde, Horasanlı bir şiî olup merd bir adamdı. Bana oğlu gibi davranıyordu. Onun yanında bulunma fırsatını değerlendirip, fârisî öğrenmeye başladım. Her gün ikindi vakti, İranlı şiîler, onun yanında toplanır, siyasetten iktisada kadar, her mevzuda, konuşurlardı. Hem kendi hükümetlerine, hem de İstanbul’daki Halifeye çokça dil uzatırlardı. Yabancı bir adam geldiğinde, hemen sözü değiştirip, şahsi meselelerini konuşmaya başlarlardı.

Bana çok îtimat ediyorlardı. Sonradan anladım ki Türkçe bildiğim için, beni Azerbaycan halkından zannediyorlarmış.

Bizim marangoz dükkanına bir delikanlı arada bir uğrardı. İlm talebesi kıyafetinde ve Arabî, fârisî, türkçe biliyordu. İsmi (Muhammed bin Abdülvehhab Necdi) idi. Bu delikanlı, son derece yüksekten konuşan ve gâyet asabi biriydi. Osmanlı hükümetini çok şetm ettiği hâlde, İran hükümetinin aleyhine konuşmazdı. Onun dükkan sâhibi Abdürrıza ile dostluğunun sebebi, ikisi de İstanbul’daki Halifeye muhalif idiler. Fakat, sünnî olan bu delikanlı, fârisîyi nasıl biliyor ve şiî olan Abdürrıza ile nasıl arkadaşlık edebiliyordu? Bu şehirde sünniler, şiîler ile görüşür ve kardeş gibi görünürlerdi. Bu şehrin sakinlerinin çoğu hem Arabî, hem de fârisî biliyorlardı. Türkçe bilenler dahi çoktu.

Necdli Muhammed, zâhiren sünnî idi. Sünnilerin çoğu, şiîlerin aleyhinde konuşmalarına ve hatta bir kısmı, şiîleri tekfir etmelerine rağmen, o hiç şiîleri rencide etmezdi. Necdli Muhammed, sünnilerin dört mezhebinden birine tâbi olmayı icap ettiren, herhangi bir sebep görmüyordu ve (Allah’ın kitabında, bu mezhepler hakkında hiçbir delil yoktur) diyordu. Bu husustaki âyet-i kerimelerden tegafül ediyor ve hadis-i şeriflere ehemmiyet vermiyordu.

Dört mezhep meselesine gelince: Sünniler arasından, Peygamberleri olan Muhammed aleyhisselâmın ölümünden bir asır sonra, şu dört âlim zuhûr etti: Ebû Hanîfe, Ahmed bin Hanbel, Mâlik bin Enes, Muhammed bin İdris Eş Şâfiî. Bazı Halifeler de, sünnileri bu dört alimden birini taklit etmeye zorladı. Bu dört alimden başka hiç kimse, Kurân-ı Kerîmde ve sünnette ictihad edemez, yani ahkâm çıkaramaz dediler. Bu hareket, müslümanların ilim ve anlayış kapılarının kapanmasına sebep olmuştur. İslamın duraklamasına, bu ictihad yasağı sebep gösteriliyor.

Şiîler, mezheplerini yaymak için, bu yanlış sözlerden istifade etmişlerdir. Şiîler, Sünnilerin onda biri kadar yok idi. Şimdi çoğalmış ve sünniler kadar olmuşlardır. Bunun böyle olması tabiîdir. Zira ictihad bir silaha benzer, İslam fıkıhını, yani ahkâm bilgilerini geliştirir, Kurân-ı Kerîm ve sünnet anlayışını yeniler. İctihad yasağı da, çürümüş silah gibidir. Ahkamı belirli bir çerçevede bırakır. Bu ise, anlayış kapısını kapayıp, zamanın ihtiyaçlarına kulak tıkamaktır. Senin silahın çürük, düşmanınki mükemmel ise, er geç bir gün, o düşmana mağlub olmaya mahkumsun. Zannediyorum ki yakîn bir gelecekte, ehl-i sünnetin akllıları ictihad kapısını açacaklardır. Bu işi yapmadıkları takdirde, birkaç asır sonra, onlar azınlık, şiîler ise ekseriyet olacaklardır.

[Ehl-i sünnetin dört mezhebinin imanları, îtikatları, inandıkları şeyler, birbirlerinin aynıdır. Aralarında hiç fark yoktur. Ayrılıkları yalnız ibâdetlerdedir. Bu da, müslümanlara bir kolaylıktır. Şiîler ise, imanda on iki fırkaya ayrılmışlar, çürük silah olmuşlardır. Bunlar, (Milel ve Nihal) kitabında uzun yazılıdır.]

Kendini beğenmiş Necdli genç Muhammed, Kuranı ve sünneti anlama hususunda, nefsine uyardı. Sadece kendi zamanındaki âlimlerin ve dört mezhep imâminın görüşlerini değil, Ebû Bekr, Ömer gibi sahabe büyüklerinin de görüşlerini hiçe sayardı. Kuranın bir ayetini onlara muhalif zannettiği zaman: Peygamber: (Ben size Kuranı ve sünneti bıraktım) demiştir. (Ben size Kuranı, sünneti ve sahabe ve mezhep âlimlerini bıraktım) dememiştir. Binaenaleyh, herkese farz olan, mezhep görüşlerine, sahabe ve âlimlerin söylediklerine ne kadar muhalif de olsa, Kurana ve sünnete tâbi olmaktır, derdi.
Abdürrızanın evindeki yemek sohbetinde, Necdli Muhammed ile yine orada misafir olan Kumlu Şeyh Cevad isminde, bir şiî âlim arasında şöyle bir münakaşa geçti:
Şeyh Cevad—Alinin müctehid olduğunu kabul ettiğin hâlde, niye şiîler gibi ona tâbi olmuyorsun?
Necdli Muhammed—Zira Ali de, Ömer ve başka sahabiler gibidir. Sözü huccet olamaz, ancak Kuran ve sünnet huccet olur. [Halbuki Ashâb-ı kirâmın hepsinin sözleri huccettir. Peygamberimiz, onlardan herhangi birine tâbi olmamızı emretti.]
Şeyh Cevad—Peygamberimiz, (Ben ilmin şehri, Ali de kapısıdır) dediğine göre, Ali ile diğer sahabilerin arasında bir fark olması lazım gelmez mi?
Necdli Muhammed—Alinin sözü huccet olsaydı, Peygamber, (Ben size Kuran, sünnet ve Aliyi bıraktım) demez miydi?
Şeyh Cevad—Evet öyle demiş sayılır. Zira, bir hadis-i şerifte, (Allah’ın kitabını ve Ehl-i beyti bırakıyorum) demiştir. Ali ise, Ehl-i beytin en büyüğüdür.
Necdli Muhammed, Peygamberin böyle söylediğini inkâr etti.
Şeyh Cevad da, Necdli Muhammedi, ikna edici delillerle susturdu.
Fakat Necdli Muhammed, itiraz ederek: (Siz Peygamberin, (Ben size Allah’ın kitabını ve ehl-i beytimi bırakıyorum) dediğini iddia ediyorsunuz. Peki Resûlullahın sünneti nerede kaldı?) dedi.
Şeyh Cevad—Resûlullahın sünneti, Kuranın izahıdır. Resûlullah, (Allah’ın kitabını ve ehl-i beytimi bırakıyorum) demiştir. Allah’ın kitabından, onun izahı olan sünneti de kasıt edilmiştir.
Necdli Muhammed—Ehl-i beytin sözleri Kuranın izahı olduğuna göre, hadislerle izaha ne lüzum olabilir?
Şeyh Cevad—Hazret-i Peygamber vefât ettiği zaman, Onun ümmeti, zamanının ihtiyaçlarına cevap verecek bir Kuran tefsirine, ihtiyaç duydular. İşte bundan dolayıdır ki hazret-i Peygamber ümmetine, asıl olan Kurana ve yeni zamanın ihtiyaçlarına cevap verecek, Kuranı tefsir eden Ehl-i beytine tâbi olmayı emretmiştir.
Bu münakaşa çok hoşuma gitti. Necdli Muhammed, yaşlı Şeyh Cevad karşısında, avcının elindeki serçe gibi, hareket edemez oldu.
Aradığımı Necdli Muhammedde bulmuştum. Zira, onun muasrı âlimlere saygısızlığı, dört Halifeye dahi ehemmiyet vermeyişi, Kuranı ve sünneti anlama hususunda müstakil bir görüşe sâhip oluşu, onu avlayıp elde etmek için, en zayıf noktalarındandı. Bu mağrur genç nerede, o Türkiyede yanında okuduğum Ahmed efendi nerede! O âlim, selefleri gibi, dağa benziyordu. Hiç bir güç, onu yerinden oynatamazdı. Ebû Hanîfenin ismini zikretmek istediği zaman, kalkar abdest alırdı. (Buhârî) nâmindaki hadis kitabını eline almak istediği zaman, yine abdest alırdı. Sünniler, bu kitaba son derece îtimat ederler.
Necdli Muhammed ise, Ebû Hanîfeyi çok hafife alırdı ve (Ben Ebû Hanîfeden daha iyi biliyorum) derdi. Ayrıca (Buhârî) kitabının yarısının batıl olduğunu iddia ederdi.
[Hempherin itiraflarını türkçeye tercüme ederken, aşağıdaki hadiseyi hatırladık: Bir lisede muallim idim. Derste, bir talebem, (Hocam, harpte ölen müslüman şehit olur mu?) dedi. (Evet olur) dedim. (Peygamber bunu haber verdi mi?) dedi. (Evet) dedim. (Denizde boğulursa da, şehit olur mu?) dedi. (Evet olur. Hem de sevâbı daha çok olur) dedim. (Tayareden düşerse de, şehit olur mu?) dedi. (Evet olur) dedim. (Peygamberimiz bunları da haber verdi mi?) dedi. (Evet, haber verdi) dedim. Bir kahraman edâsı ile ve gülerek, (Hocam! O zaman tayyâre var mı idi?) dedi. (Yavrum! Peygamberimizin 99 ismi var. Her bir ismi, bir güzel sıfatını bildirmektedir. Bir ismi, (Camiul-kelim) dir. Çok şeyleri, bir kelime ile bildirirdi. İşte Peygamberimiz, (Yüksekten düşen şehit olur) buyurdu) dedim. Bu cevabımı çocuk hayret ve şükran ile karşıladı. Bunun gibi, Kurân-ı Kerîmde ve hadis-i şeriflerde, çok kelimeler ve hükümler, yani emirler ve yasaklar vardır ki her biri, muhtelif mânâları bildirmektedir. Bu mânâları bulmaya ve aralarından lazım olanı seçmeye (İctihad) etmek denir. İctihad yapabilmek için, derin âlim olmak lâzımdır. Bunun için, Sünniler, câhillerin ictihad yapmalarını yasak etmiştir. Bu, ictihadı yasak etmek değildir. Hicretten dört asır sonra, mutlak müctehid [derin âlim] hiç yetişmediği için, ictihad yapılmamış, ictihad kapısı kendiliğinden kapanmıştır. Kıyamete yakîn, Îsâ aleyhisselâm gökten inecek ve Mehdi çıkacak, ictihad yapacaklardır.
Peygamberimiz “sallallâhü aleyhi ve sellem”, (Benden sonra, müslümanlar yetmiş üç fırkaya ayrılacak. Yalnız birisi Cennete gidecektir) buyurdu. (O bir fırka kimlerdir) denildikte, (Bana ve Ashâbıma tâbi olanlardır) buyurdu. Bir hadis-i şerifte de, (Ashâbım gökteki yıldızlar gibidir. Hangisine uyarsanız, hidayete erersiniz!) yani doğru yola, Cennete götüren yola kavuşursunuz buyurdu. Abdullah bin Sebe isminde Yemenli bir yahudi, İslamiyeti içerden yıkmak için, müslümanlar arasına Ashâb düşmanlığı soktu. Bu yahudiye aldanarak, Ashâb-ı kirâma düşman olan câhillere (Şiî) denildi. Hadis-i şeriflere uyarak, Ashâb-ı kirâmı sevenlere ve onlara tâbi olanlara da (Sünnî) denildi.]

Ben, Necdli Muhammed bin Abdülvehhab ile çok yakın bir arkadaşlık kurdum. Dâima onu övüyordum. Bir gün ona: (Sen Ömer ve Aliden daha büyüksün. Peygamber şimdi hayatta olsaydı, onları değil seni kendine halife tayin ederdi. Ben, İslâmin senin elin üzerinde yenilenmesini ve yükselmesini umuyorum. İslamı cihana yayacak yegane [biricik] âlim sensin) dedim.

Abdülvehhab oğlu Muhammed ile Kuranı, sahabenin, mezhep imamlarının ve müfessirlerin tefsirlerine muhalif bir şekilde, tamamen kendi fikirlerimize göre tefsir etmeyi kararlaştırdık. Kuranı okuyor ve bazı âyetler üzerinde konuşuyorduk. Bundan maksadım, Muhammedi tuzağa düşürmek idi. Zaten o da, kendini inkılabcı olarak göstermek ve daha fazla itimatımı kazanmak için, görüş ve fikirlerimi memnuniyet ile karşılardı.

Bir kere, (Cihat farz değildir) dedim.

Allah, (Kâfirler ile harp edin) buyurduğu hâlde, nasıl farz olmasın? dedi.

— Ben, öyleyse Allah (Kâfirler ile ve münâfıklar ile cihat et) buyurduğu hâlde, niye Peygamber münâfıklarla cihat etmedi, dedim. [Halbuki kâfirlerle 27 kere cihat yaptığı (Mevahibü ledünniye) de yazılıdır. Kılınçları İstanbul’da, müzede teşhir edilmektedir. Münâfıklar müslüman görünürlerdi. Gündüzleri Mescid-i nebevide Resûlullah ile namaz kılarlardı. Resûlullah “sallallâhü aleyhi ve sellem” onları bilirdi. Fakat hiç birine, sen münâfıksın demedi. Harp edip, onları öldürseydi, (Muhammed aleyhisselâm kendine îman edenleri öldürdü) denilirdi. Bunun için münâfıklarla (söz) ile cihat yaptı. Çünkü, farz olan cihat, beden ile mal ile ve söz ile yapılır. Yukarıdaki âyet-i kerime, kâfirlerle ve münâfıklarla cihat yapılmasını emrediyor. Bu cihatın, nasıl yapılacağı açıklanmıyor. Peygamberimiz “sallallâhü aleyhi ve sellem”, kâfirlerle cihatı, harp ederek, münâfıklarla cihatı, vaaz ve nasihat ederek yaptı.]
— O, (Peygamber dili ile onlarla cihat etmiştir) dedi.
— Ben, (Farz olan cihat, dil ile olanı mıdır?) dedim.
— O, (Resûlullah, kâfirlerle muharebe etmiştir) dedi.
— Ben, (Peygamber, kâfirlerle, kendini müdafea için cihat etti. Zira kâfirler Onu öldürmek istiyorlardı) dedim.
Evet mânâsında, başını salladı.
— Bir kere, ona (müt’a) nikahı câizdir dedim.
— O, (câiz değildir) dedi.
— Ben, (Allah, (Onlardan faydalandiğinize mukabil, kararlaştırılmış olan mehrlerini verin) , buyuruyor) dedim.
— O, (Ömer, Peygamber zamanında mevcûd olan iki müt’ayı yasak etti ve onu yapanı cezalandıracağını bildirdi) dedi.
— Ben, (Sen hem, Ömerden daha iyi biliyorum diyor, hem de ona tâbi oluyorsun. Kaldı ki Ömer, Peygamber helal ediyordu, ben yasaklıyorum demiştir). Sen niye Kuran ile Peygamberin sözünü bırakıp, Ömerin sözünü tutuyorsun) dedim.
O cevap vermedi. Anladım ki ikna oldu.
O ân, Necdli Muhammedin canının kadın istediğini biliyordum, kendisi bekar idi. Ona, (Gel Müt’a nikahı ile birer kadın alalım. Onlarla eğleniriz) dedim. Başını sallayarak kabul etti. Bu fırsatı büyük bir ganimet bildim ve ona eğlencelik bir kadın bulmaya söz verdim. Benim gayem, onun insanlardan olan korkusunu kırmaktı. Fakat o, bu işin aramızda sır olarak kalmasını ve ismini dahi kadına söylemememi şart koştu. Alelacele, orada müslüman gençleri ifsad etmek için, Müstemlekeler nazırlığı tarafından gönderilen, hırıstiyan kadınların yanına gittim. Onlardan birine meseleyi anlattım. Kabul edince, ona Safiye ismini verdim. Necdli Muhammedi onun evine götürdüm. Evde sadece Safiye vardı. Necdli Muhammed için bir haftalık nikah aktini yaptık. O da kadına (Mehr) olarak biraz altın verdi. Ben dışardan, Safiye içerden, Necdli Muhammedi aldatmaya başladık.
Safiye, Necdli Muhammedi iyice eline aldı. Zaten, o da, ictihad ve fikir hürriyeti bahanesi ile İslamiyetin emirlerine karşı gelmenin nefsânî tadını duymuştu.
Müt’a nikahının üçüncü gününde, içkinin haram olmadığına dair uzun uzadıya onunla münakaşa ettim. O ne kadar haram olduğuna dair âyet ve hadis getirdiyse, hepsini ibtal ettim ve en son, Yezid, Emevi ve Abbasi halifelerinin içki içtiği bir gerçektir. Hepsi dalâlette de, sen mi doğru yoldasın? Şüphesiz onlar, senden daha iyi Kuranı ve sünneti bilirlerdi. Kuran ve sünnetten, içkinin haram değil de mekruh olduğunu anlamışlardır. Yahudi ve hıristiyanların kitaplarında da, içkinin mubah olduğu yazılıdır. Bütün dinler Allah’ın emirleridir. Hatta rivayete göre, Ömer, (Siz hepiniz vazgeçtiniz değil mi?) ayeti nazil oluncaya kadar, içki içmiştir. Şayed haram olsaydı, Peygamber onu cezalandırırdı. Peygamber onu cezalandırmadığına göre, içki helaldir) dedim. [Halbuki Ömer “radıyallâhu anh”, haram edilmeden evvel içerdi. Haram edilince, asla içmedi. Emevi ve Abbasi halifelerinden bazılarının alkollü içki içmesi, alkollü içkinin mekruh olduğunu göstermez. Kendilerinin fasık olduklarını, haram işlediklerini gösterir. Çünkü, casusun söylediği âyet-i kerime ve diğer âyet-i kerimeler ve hadis-i şerifler, alkollü içkinin haram olduğunu bildirmektedir. (Riyadun-nasıhin) de diyor ki (Başlangıçta şarap içmek câiz idi. Hazret-i Ömer, Sad ibni Vakkas, sahabinin bir kısmı içerlerdi. Sonra, Bakara sûresinin 219. cu ayeti inerek, günahının çok olduğu bildirildi. Daha sonra, Nisa sûresinin 42. ci ayeti gelerek, (Sarhoş iken namaza yaklaşmayınız!) buyuruldu. Nihâyet, Mâide sûresinin 93. cü ayeti gelerek, şarap haram oldu. Hadis-i şerifte, (Çoğu sarhoş edenin, azı da haramdır) ve (Şarap günahların en büyüğüdür) ve (Şarap içen ile arkadaşlık etmeyiniz! Cenazesine gitmeyiniz! Ondan kız alıp vermeyiniz!) ve (Şarap içmek, puta tapmak gibidir) ve (Şarap içene, satana, yapana, verene, Allahü teâlâ lanet etsin) buyuruldu.)]
Necdli Muhammed: (Bazı rivayetlere göre, Ömer içkiyi su ile karıştırarak içiyormuş ve sarhoş etmez ise, haram değildir, diyormuş. Ömerin görüşü doğrudur, çünkü, Kuranda deniliyor ki (Şeytan, içki ve kumar ile aranıza adavet ve buğz sokmak ve Allah’ın zikrinden ve namazdan alıkoymak ister. Artık bunlardan vazgeçersiniz değil mi?) . İçki sarhoş etmediği zaman, ayette bildirilen günahlara sebebiyet vermez. Binaenaleyh, içki sarhoş etmediği zaman, haram değildir) dedi.
Aramızda geçen bu içki ile alakalı münakaşayı Safiyeye bildirdim ve ona çok kuvvetli bir içki içirmesini tenbih ettim. Sonra, dedi ki: (Senin dediğini yaptım, içkiyi içirdim, oynadı ve o gece bir kaç sefer benimle beraber oldu.) İşte böylece, Safiye ile birlikte, Necdli Muhammedi iyice ele geçirdik. Müstemlekeler nazırı ile vedâlaştığım zaman bana: (Biz İspanyayı kâfirlerden [Müslümanları kastediyor] içki ve zina ile aldık. Yine bu iki büyük kuvvet ile diğer bütün topraklarımızı da geri alalım), demişti. Bu sözünde ne kadar haklı olduğunu şimdi anlayorum.
Bir gün Necdli Muhammede oruç meselesini açtım: (Kuranda, (Oruç tutmanız, sizin için daha hayırlıdır) deniliyor. Farz olduğu söylenmiyor. Öyleyse, oruç İslam dininde sünnettir, farz değildir) dedim. Bu teklifime itiraz edip, (Beni dinimden mi çıkarmak istiyorsun?) dedi. Ben de, ona: (Din, kalbin temizliği, ruhun selameti ve başkasının hakkına tecavüz etmemektir. Peygamber, (Din sevgidir) dememiş mi? Allah da, Kurân-ı Kerîmde, (Sana yakîn hâsıl oluncaya kadar Rabbine ibâdet et!) , buyurmamış mı? Öyle ise, insana, Allah ile kıyamet günü hakkında yakîn hâsıl olup kalbi iyi, ameli de temiz olduğu zaman, insanların en faziletlisi olur) dedim. Bu sözlerime mukabil, (Hayır, doğru değildir) mânâsında, başını salladı.
Bir kere ona dedim ki: (Namaz farz değildir). (Nasıl farz değildir?) dedi. Cevapen, (Allah Kuranda, (Beni anmak için namaz kıl) , buyuruyor. Öyle ise, namazdan maksat, Allah’ı anmaktır. Binaenaleyh namaz kılmak yerine, Allah’ı anabilirsin) dedim.
O da, (Evet bazı kimseler, namaz vakitlerinde namaz yerine Allah’ı zikir ediyorlarmış) dedi. Ben de, onun bu sözüne çok sevinmiştim. Bu fikri ileri götürmeye çok çalıştım ve onun kalbini ele geçirdim. Sonra baktım ki namaza ehemmiyet vermiyor. Bâzen kılıp, bâzen kılmıyor. Bilhassa sabah namazlarını çok kaçırıyordu. Zira, gece ortasına kadar onunla konuşarak, uyumasına mâni oluyordum. Sabahları da, halsiz olduğu için, namaza kalkamıyordu.
Necdli Muhammedin omuzundan îman libasını yavaş yavaş indirmeye başladım. Bir gün, Peygamber hakkında da onunla münakaşa etmek istedim. (Bundan sonra, bu mevzularda, benimle konuşursan, aramız açılır ve seninle alakamı keserim) dedi. Bunun üzerine, bütün muvaffakıyetimin bir ânda zail olacağı korkusundan, Peygamber hakkında konuşmaktan vazgeçtim.
Sünnilik ve şiiliğin hâricinde, kendisine bir yol tutmasını telkin ettim. O da, bu fikrime ehemmiyet veriyordu. Zira mağrur birisiydi. Onun yularını Safiye sayesinde, ele geçirdim.
Bir kere de, (Peygamber Ashâbını birbirine kardeş yapmış, doğru mu?) dedim. (Evet), dedi. Bunun üzerine, (İslamın ahkamı geçici mi, devamlı mı?) dedim. (Devamlıdır. Zira Peygamber Muhammedin helalı kıyamet gününe kadar helal, haramı da kıyamet gününe kadar haramdır) dedi. Ben de (Öyleyse gel seninle kardeş olalım) dedim ve onunla kardeş olduk.
O günden sonra, ondan hiç ayrılmadım. Sefere çıktığında dahi beraberdik. Kendisine çok ehemmiyet verirdim. Zira, gençliğimin en kıymetli günlerini vererek ektiğim ağaç, meyvesini vermeye başlamıştı.
Londraya, Müstemlekeler nazırlığına her ay bir rapor gönderirdim. Gelen cevaplar çok cesaret verici ve teşvik edici idi. Necdli Muhammed, kendisine çizdiğim yolda yürüyordu.

Benim vazifem ona, istiklal, hürriyet ve şüpheciliği aşılamaktı. İstikbâlinin çok parlak olacağını söyler ve onu çok överdim.
Bir gün, şöyle bir rüya uydurdum: (Dün gece Peygamberimizi rüyada gördüm. Hocalardan duyduğum sıfatlarını da söyledim. Bir kürsüde oturuyordu. Etrafında, hiç tanımadığım âlimler vardı. Siz girdiniz. Yüzünüz nur gibi parlıyordu. Peygamberin yanına vardığınızda, Peygamber yerinden kalktı ve her iki gözünüzün arasını öptü. Ve sen benim adaşım, ilmimin varisisin, din ve dünya işlerinde, benim vekilimsin dedi. Sen dedin ki Ya Resûlallah! Ben ilmimi insanlara açıklamaktan korkuyorum? Peygamber cevapen, sen en büyüksen, hiç korkma dedi.)

Muhammed bin Abdülvehhab, rüyayı duyduktan sonra, sevincinden uçuyordu. Bir kaç defa doğru söyleyip söylemediğimi sordu. Ben de, her seferinde, yemin ederek, doğrudur dedim. O da, doğru söylediğime emin oldu. Zannediyorum ki o günden sonra, aşıladıklarımı açıklamaya, yeni bir mezhep kurmaya karar verdi.

Birinci Kısım
BEŞİNCİ FASL
Necdli Muhammed ile çok samimi olduğumuz bu günlerde, şiîlerin en çok sevdiği, aynı zamanda onların ilim ve rûhâniyet merkezi (Kerbela) ve (Necef) şehirlerine gitmek için Londradan emir geldi. Necdli Muhammed ile görüşmemize son vermeye, Basradan ayrılmaya mecbur oldum. Fakat, bu câhil ve ahlakı bozulan adâmin, ileride yeni bir fırka kuracağına ve İslamiyetin içerden yıkılmasına sebep olacağına ve bu fırkanın bozuk inanclarını hazırlamış olduğuma sevinerek, Basradan ayrıldım.
Sünnilerin dördüncü, şiîlerin ise, birinci halifesi olan Ali Necefte defnedilmiştir. Necefe bir fersah, yani yürüyerek bir saat uzaklıktaki (Kufe) şehri, Alinin hilafet merkezi idi. Ali öldürülünce, oğulları Hasan ve Hüseyin, onu Kufenin hâricinde ve şu ânda Necef denilen yerde defnettiler. Sonra, Necef inkişaf etmeye, Kufe ise yıkılmaya başladı. Şiî din adamları Necefte toplandı. Evler, çarşılar, medreseler yapıldı.
İstanbul’daki Halife, bunlara ihsanda bulunuyordu. Çünkü:
1- İrandaki şiî hükümet, Necefteki şiîleri destekleyordu. Halife, onların işlerine karışsaydı, her iki hükümet arasındaki münasebetler gerginleşir, hatta harp dahi vaki olabilirdi.
2- Necef havalisinde şiîleri destekleyen bir çok silahlı aşıret vardı. Silahları ve teşkilatları pek ehemmiyetli olmamakla beraber, halife, o aşıretlerle harbe girebilirdi.
3- Necefteki şiîler, Hindistan, Afrika ve bütün dünyadaki şiîlerin mercileri idi. Halife, bunlara dokunduğu zaman, bütün şiîler galeyana gelirdi.
Peygamberin torunu, yani kızı Fâtımanın oğlu Hüseyin bin Ali, Kerbelada şehit edilmiştir. Irak ehli, Hüseyini Medineden kendilerine halife seçmek için çağırdılar. O ve ailesi Kerbela toprağına vardıklarında Irak ehli caydılar. Şamda oturan Emevi halifesi Yezid bin Muaviyenin emri ile onu yakalamaya çıktılar. Hüseyin, ailesi ile birlikte, Irak ordusuna karşı ölünceye kadar, kahramanca muharebe etti. Irak ordusu gâlip geldi. O günden sonra, şiîler Kerbelayı ruhani bir merkez olarak kabul ettiler ve her yerden gelip, orada toplanırlar ki bizim hıristiyanlık dininde onun bir benzeri yoktur.
Kerbela, şiîlerin bir şehri olup içinde şia medreseleri vardır. O ve Necef, birbirini desteklerler. Bu iki şehre gitmek emrini alınca, Basradan Bağdata, oradan da, Fırat nehrinin kenarında bulunan “Hulle” şehrine gittim.
Dicle ve Fırat Türkiyeden gelip, Irakı yararak Basra körfezine dökülürler. Irakın ziraat ve refahı, bu iki nehre borçludur.
Ben Londraya döndükten sonra, Müstemlekeler nazırlığına gerektiği zaman, Iraka tekliflerimizi kabul ettirmek için, bu iki nehrin yataklarını değiştirecek bir plan yapmasını teklif ettim. Zira, su Iraktan kesilince, bizim isteklerimizi kabul etmeye mecbur olur.
Hulleden Necefe, Azerbaycanlı bir tüccar kıyafetinde gittim. Şiî din adamlarıyla arkadaşlık ve samimiyet kurdum ve onları aldatmaya başladım. Onların ders halkalarına katıldım. Sünnilerin çalıştıkları gibi, fen bilgilerine çalışmadıkları ve onlardaki güzel ahlaka mâlik olmadıklarını gördüm. Mesela:
1- Osmanlı hükümetine son derece düşmandılar. Çünkü, onlar şiî, Türkler sünnî idi. Sünnilere kâfir diyorlardı.
2- Şiî âlimleri, tıpkı bizim duraklama devrindeki papazlarımız gibi, kendilerini tamamen dini ilimlere vermiş, dünyevi ilimlerle çok az ilgileniyorlardı.
3- İslamiyetin hakikatinden, ulviyetinden ve fen ve teknikteki terakkîlerden haberleri yoktu.
Kendi kendime dedim ki şiîler ne zavallı insanlardır. Bütün dünya uyanık iken, bunlar uyuyorlar. Bir gün gelecek bir sel gelip onları götürecek. Bir kaç kere, onları halifeye isyan etmek için teşvik ettim. Beni maalesef dinleyen olmadı. Bâzıları, bana gülüyordu. Sanki onlara göre dünyayı yıkın diyordum. Çünkü onlar, Hilafete zapt edilmesi mümkün olmayan bir kale gibi bakıyorlardı. Onlara göre, ancak beklenilen Mehdi geldiği zaman, Hilafetten kurtulabilirlerdi.
Onlara göre, Mehdi, İslam Peygamberinin soyundan gelen ve hicri 255 senesinde gözlerden kaybolan, on ikinci imamlarıdır. O, şimdi hayatta imiş ve bir gün zuhûr edecek, zulüm ve haksızlıkla dolan bu dünyayı adalet ile dolduracakmış.
Hayret ediyorum! Şiîler nasıl olur da, bu hurafelere inanırlar. Bu, biz hıristiyanların inandığı (Îsâ gelecek, dünyayı adalet ile dolduracak) hurafesine benziyordu.
Bir gün onlardan birisine: (İslam Peygamberinin yaptığı gibi, sizin de zulmü önlemeniz farz değil mi?) dedim. Cevapen dedi ki: (Allah Ona yardım ediyordu. Bunun için zulmü önlemeyi başardı). Dedim ki (Kuranda (Siz Allah’ın dinine yardım ederseniz, O da size yardım eder) ) yazılıdır. Siz de şahlarınızın zulmü karşısında kılıcınıza sarılırsanız, Allah size de yardım eder). Cevabı şuydu: (Sen bir tüccarsın, bunlar ise, ilmi mevzulardır, akıl erdiremezsin).
Emir-ül-müminin Alinin türbesi çok tezyin edilmiş. Güzel bir avlusu, altın kaplamalı büyük bir kubbesi ve iki büyük minaresi vardı. Her gün bu türbeyi çok sayıda şiî ziyaret eder. Cemaat ile namaz kılarlar. Ziyaretçilerin her biri, önce eşiğine eğilir, onu öper. Sonra, kabre selam verirdi. Evvela, izin ister, sonra girerlerdi. Türbenin büyük bir avlusu ve bu avluda, din adamları ile ziyaretçiler için bir çok oda vardı.
Kerbelada Alinin türbesine benzer, iki türbe vardı. Birincisi Hüseyine, ikincisi ise, onunla beraber Kerbelada şehit olan kardeşi (Abbas) a aittir. Şiîler Necefte yaptıklarının aynını (Kerbela)da da yapıyorlardı. Kerbelanın iklimi Necefinkinden daha güzeldi. Etrafında güzel bahçeler ve akarsular vardı.
Irak seferimde kalbimi ferahlandıran bir manzara ile karşılaştım. Bazı hadiseler, Osmanlı hükümetinin sonunun yaklaştığını haber veriyordu. Zira, İstanbul hükümeti tarafından tayin edilen Vâli, câhil ve zalim bir adamdı. Canının istediği gibi hareket ederdi. Halk ondan râzı değildi. Sünniler, Vâli onların hürriyetlerini tahtid ettiği ve onlara kıymet vermediği için, şiîler ise, kendi aralarında velâyete lâyık olan, Peygamberin soyundan Seyyidler ve şerifler varken, bir Türk Vâli tarafından idare edilmekten rahatsızlardı.
Şiîlerin hâli, çok vahim idi. Pislik ve yıkıntılar içinde yaşıyorlardı. Yollar emniyetsizdi. Yol kesenler dâima kervanları gözlüyorlar. Beraberlerinde asker olmayınca, hemen saldırıyorlardı. Bunun için, hükümet onlarla birlikte bir müfreze asker göndermedikçe, kafileler sefere çıkamıyordu.
Şiî aşıretler arasında kavgalar çoktu. Her gün birbirlerini öldürüp yağmalıyorlardı. Cehalet korkunç bir şekilde yaygındı. Şiîlerin bu hâli, kilisenin Avrupayı istila ettiği zamanları bana hatırlatıyordu. Necef ve Kerbeladaki din adamları ve onlara bağlı bir ekalliyet hâricinde, her bin şiiden bir okur yazar çıkmıyordu.
İktisadi hayat tamamen çökmüş, insanlar fakr-u zaruret içinde kıvranıyorlardı. Devlet çarkı da, dönmez hâle gelmişti. Şiîler, hükümete hiyanet ediyorlardı.
Devlet ile halk, birbirlerine şüphe ile bakıyordu. Bunun için, aralarında yardımlaşma yoktu. Şiî din adamları, kendilerini sünnileri kötülemeye vermiş, dünya ilimlerinden elini eteğini çekmişlerdi.
Kerbelada ve Necefte dört ay kadar kaldım. Necefte çok şiddetli bir hastalık geçirdim. Hatta, kendimden ümiti kestim. Üç hafta hasta kaldım. Bir doktora gittim. Bana bazı ilaçlar verdi. İlaçları içince sıhhatim düzelmeye başladı. Hastalığım müddetince, yerin dibinde bir odada kalıyordum. Benim ev sâhibim, rahatsızlığım sebebi ile az bir ücret karşılığında, ilaç ve yemek yapıyor ve bana hizmet etmekten büyük sevap bekleyordu. Zira, sözde ben Emir-ül-müminin Alinin ziyaretçisiydim. Hastalığımın ilk günlerinde, tabib sadece tavuk suyu içmemi söyledi. Sonra, etinden de yememe müsaade etti. Üçüncü hafta pirinç çorbası yedim. İyileştikten sonra, Bağdata gittim. Necef, Hulle, Bağdat ve yoldaki müşahedelerimle alakalı yüz sayfalik uzun bir rapor hazırladım. Raporu Müstemlekeler nezaretinin Bağdattaki mümessiline teslim ettim. Irakta mı kalacağım, yoksa Londraya mı döneceğim hususunda nazırlıktan emir bekledim.
Londraya dönmek istiyordum. Zira, uzun zaman gurbette idim. Vatanımı ve ailemi çok özlemiştim. Bilhassa, benden sonra hayata gözlerini açan oğlum Rasbutini görmek istiyordum. Bundan dolayı, raporumla beraber, nazırlıktan kısa bir müddet için bile olsa, Londraya dönmek için izin talep ettim. Üç senelik Irak seferimle alakalı intibalarımı şifahen anlatmak ve biraz istirahat etmek istiyordum.
Nazırlığın Iraktaki mümessili, kimse şüphelenmesin diye, kendisine fazla uğramamamı ve Dicle nehrinin kıyısındaki hanların birinde, bir oda kiralamamı tenbih etti ve (Londradan posta geldiği zaman, nazırlığın cevabını sana bildireceğim) dedi. Ben Bağdatta kaldığım zaman, Hilafetin merkezi İstanbul ile Bağdat arasındaki mânevî uzaklığı müşahede ettim.
Basradan Kerbela ve Necefe gittiğimde, Necdli Muhammed, kendisine gösterdiğim yoldan sapacak diye, çok üzülüyordum. Zira o, çok mütehavvil ve çok asabi idi. Onun üzerinde inşa ettiğim bütün emellerimin zayi olacağından korkuyordum.
Kendisinden ayrılırken, İstanbul’a gitmeyi düşünüyordu. Bu fikrinden vazgeçmesi için, çok telkinde bulundum ve (Oraya gittikten sonra, seni tekfir edebilecekleri bir söz sarf eder ve seni öldürmelerinden çok endişe ediyorum) dedim.
Gayem başka idi. Oraya gittikten sonra, eğrilerini doğrultacak, Ehl-i sünnet îtikadına dönmesini sağlayacak derin âlimlerle görüşmesinden ve bütün emellerimin zayi olacağından korkuyordum. Çünkü, İstanbul’da ilim ve İslamın güzel ahlakı vardı.
Necdli Muhammedin, Basrada kalmak istemediğini anlayınca, İsfahan ve Şiraza gitmesini tavsiye ettim. Çünkü, bu iki şehir çok güzeldi. Halkı da, şiî idi. Şianın ise, Necdli Muhammede tesir etmek ihtimali yok idi. Çünkü, şiîlerde ilim ve ahlak noksandı. Böylece, onun, hazırladığım yoldan dönmiyeceğine emin oldum.
Ondan ayrılırken, kendisine, (Takıyeye inanıyor musun?) demiştim. Cevapen, (Evet inanıyorum. Zira sahabeden biri, müşrikler zulüm yaptığı ve anne ve babasını öldürdükleri zaman, (Takıye) edip, şirki izhar etmişti. Buna karşı Peygamber de, ona hiç bir şey söylememişti) dedi. Ben de, (Şiîler arasında, takıye edip, Sünnî olduğunu söyleme ki başına bir felaket getirmesinler. Onların memleketlerinden ve ulemasından istifade et! Onların adet ve mezheplerini öğren. Zira bunlar câhil ve inatcı kimselerdir) dedim.
Oradan ayrılırken, zekat olarak, bir miktar para verdim. Zekat, muhtaçlara dağıtılmak üzere alınan İslami bir vergidir. Ayrıca, binmesi için bir hayvan alıp, hediye ettim. Böylece ayrıldık.
Ayrıldıktan sonra, kendisiyle irtibatım kesildi. Bunun için, çok rahatsızdım. İkimiz de Basraya dönmek üzere ayrıldık, (Kim önce dönüp arkadaşını bulamazsa, bir mektup yazıp, Abdürrızaya bıraksın) dedik.
İngiliz kâfiri, İslam beldesinde,
ahmakları bularak, hem besler, hem de,
İslama hücum yollarını öğretir,
İslamiyete uyana gerici denir.
Çıplak gezmek, içki şehvet moda olur.
din kardeşliği, sevişmek unutulur.
İslam düşmanları, köpekleri besliyor,
bunları, müminlerin başına geçiriyor.
Hepsi, İslamiyete, ahlaka saldırıyor.
Allahü teâlâ da, cezalarını veriyor.
Çünkü, Kurân-ı Kerîmde Rabbimiz vaat ediyor,
(İslamiyeti elbet, koruyacağım) diyor.
Müslümanlara da: (Düşmana aldanmayın,
çok çalışıp, ondan üstün olun) buyuruyor.

Birinci Kısım
ALTINCI FASL
Bir müddet Bağdatta kaldım. Sonra, Londraya dönmek için emir geldi. Ben de döndüm. Londrada sekreter ve bazı nezaret mensubları ile görüştüm. Onlara uzun seferimde yaptıklarımı ve müşahedelerimi anlattım. Irakla alakalı malumatlarıma çok sevindiler ve memnuniyetlerini bildirdiler. Daha önce gönderdiğim raporu da görmüşlerdi. Safiye de, benim raporuma mutabık bir rapor yollamış. Yine öğrendim ki her seferimde, nazırlığın adamları, beni takip etmişler. Onlar da, gönderdiğim raporlara ve sekretere anlattıklarıma mutabık raporlar vermişler.
Sekreter, Nazır ile görüşmem için bana vakit verdi. Nazırı makâmında ziyaret ettiğimde, beni İstanbul’dan döndüğüm seferten farklı bir şekilde karşıladı. Kalbinde, müstesna bir yer işgal etmiş olduğumu anladım.
Nazır, Necdli Muhammedi elde ettiğime çok memnun oldu. (O, nazırlığımızın aradığı bir silah idi. Ona her nevi sözü ver. Bütün mesain, sadece onu elde etmek için olsa dahi değer) dedi.
Ben de: (Necdli Muhammed için çok endişeli idim. Zira fikrinden dönmüş olabilir) dedim. (Kalbin rahat olsun. Ondan ayrıldığında sâhip olduğu fikirlerden dönmemiştir ve İsfahanda nazırlığımızın casusları, onunla görüşmüşler, nazırlığa onun bozulmadığını haber vermişlerdir) dedi. Kendi kendime dedim ki: (Necdli Muhammed nasıl sırlarını başkasına anlatabilir)? Bunu nazıra sormaya cesaret edemedim. Fakat, sonra Necdli Muhammed ile görüştüğümde anladım ki İsfahanda Abdülkerim isminde bir adam onunla görüşmüş ve (Ben Şeyh Muhammedin [Beni kasıt ediyor] kardeşiyim. Sizin hakkınızda ne biliyorsa hepsini bana söyledi) diyerek, Necdli Muhammedi aldatmış ve onun sırlarını öğrenmiş.
Necdli Muhammed bana: (Safiye benimle İsfahana geldi ve iki ay daha, onunla müt’a nikahı ile yaşadık. Abdülkerim de, benimle Şiraza geldi ve Safiyeden daha güzel ve daha cazib Asiye isminde bir kadın daha buldu. O kadınla da müt’a nikahı ile hayatımın en neşeli dakikalarını geçirdim) dedi.
Daha sonra öğrendim ki Abdülkerim, İsfahan havalisinden Celfada oturan, nazırlığın hıristiyan bir ajanıdır. Asiye ise, Şiraz yahudilerinden olup nazırlığın başka bir ajanıdır. Dördümüz, Necdli Muhammedi ileride kendisinden bekleneni en güzel bir şekilde yapabilecek sûrette yetiştirdik.
Ben, hadiseleri Nazıra, sekreter ve tanımadığım iki Nezaret mensubunun huzurunda anlatınca, Nazır bana: (Sen nazırlığın en büyük madalyasını hak eddin. Zira sen, nazırlığın en mühim ajanları arasında birincisin. Sekreter sana, vazifende yardımcı olacak bazı devlet sırları söyleyecek) dedi.
Sonra, ailemle görüşmek için, bana on günlük izin verdiler. Ben de, doğru evime gittim. Bana çok benzeyen oğlumla en tatlı dakikalar geçirdim. Oğlum bazı kelimeleri konuşuyordu ve o kadar güzel bir yürüyüşü vardı ki o yürürken, sanki benim vücudumden bir parça yürüyor gibiydi. Bu on günlük izinim çok sevinçli ve neşeli geçti. Sevincimden sanki uçacaktım. Vatanıma ve aileme kavuşmaktan, büyük bir haz duydum. Bu on günlük izin içinde, beni çok seven ihtiyar halamı da ziyaret ettim. Halamı ziyaret etmem çok iyi oldu. Zira, ben üçüncü sefere çıktıktan sonra, hayata vedâ etmişti. Onun vefâtına çok üzülmüştüm.
Bu on günlük izin, bir saat gibi çabuk geçti. Böyle, neşeli günler, bir saat gibi geçtiği hâlde, elemli günler insana asırlar gibi geliyor. Necefteki hastalık günlerimi hatırladım. O kederli günler, bana seneler gibi gelmişti.
Nazırlığa, yeni emirleri almak için gittiğimde, karşımda, güleryüzü ve uzun boyu ile sekreteri gördüm. O kadar sıcak elimi sıktı ki bundan, bana olan sevgisi zâhir oluyordu.
Bana: (Nazırımızın ve müstemlekelerle vazifeli heyetin emri ile sana çok mühim iki devlet sırrı söyleyeceğim. İlerde, bu iki sırdan çok istifaden olacaktır. Bu iki sırrı, kendilerine tam îtimat edilen, birkaç kişiden başka kimse bilmez) dedi.

Elimden tutarak, Nazırlığın bir odasına götürdü. Bu odada çok cazib bir şeyle karşılaştım: Yuvarlak bir masanın etrafında (10) adam oturuyordu. Onların birincisi, Osmanlı padişahının kıyafetinde idi. Türkçe ve ingilizce biliyordu. İkincisi, İstanbul’daki Şeyhul-İslâmin kıyafetinde idi. Üçüncüsü, İran Şahının kıyafetinde idi. Dördüncüsü, İran sarayındaki vezirin kıyafetinde idi. Beşincisi, şiîlerin tâbi olduğu Necefteki en büyük âlimin kıyafetinde idi. Bu son üç kişi, farsça ve ingilizce biliyorlardı. Bu adamların her birisinin yanında, onların söylediklerini yazmak için, birer katib bulunuyordu. Bu katibler aynı zamanda, bu adamlara, casusların İstanbul, İran ve Necefteki onların asılları olan 5 kişi hakkında topladıkları malumatı bildiriyorlardı.

Sekreter: (Bu 5 kişi, oralardaki 5 kişiyi temsil ederler. Onların ne düşündüklerini anlamak için, asılları gibi yetiştirdik. Biz İstanbul, Tahran ve Neceftekilerle alakalı elimize geçen bilgileri, bunlara bildiriyoruz. Bunlar da, kendilerini oradakilerin yerinde kabul eder. Biz onlara soruyoruz, onlar da bize cevaplandırıyor. Bizim tesbitimize göre, buradakilerin cevapları, oradakilerin cevaplarına yüzde yetmiş mutabıktır.

İstersen, tecrübe mahiyetinde bir şeyler sorabilirsin. Nasılsa, daha önce Necef alimi ile görüşmüştün) dedi. Ben de peki dedim. Zira, daha önce, Necefteki şianın en büyük alimi ile görüşmüş ve ona bazı hususlar sormuştum. İşte, onun benzerinin yanına yaklaştım ve dedim ki: (Hocam, sünnî ve mütaassıb olduğu için, hükümete harp açmamız câiz olur mu?) Biraz düşündükten sonra, (Hayır, sünnî olduğu için hükümete harp açmamız câiz değildir. Zira, bütün müslümanlar kardeştirler. Ancak onlar, ümmete zulüm ve işkence yaparlarsa harp açabiliriz. Biz onu yaparken, emr-i bil mâ’rûf ve nehy-i ani’l-münker şartlarına uygun olarak hareket ederiz. Zulmü bıraktıkları zaman, elimizi onlardan çekeriz) dedi.
Ben, (Hocam, yahudi ve hıristiyanların necis olmaları ile alakalı görüşünüzü alabilir miyim?) dedim. (Evet onlar necistirler. Onlardan uzak durmak lâzımdır) dedi. (Niçin) dedim. Cevapen, (Bu, hakarete karşı misillemede bulunmaktır. Zira onlar, bizi kâfir bilirler ve Peygamberimiz Muhammed aleyhisselâmı tekzib ederler. Biz de, buna karşı misillemede bulunuyoruz) dedi. Ona dedim ki: (Hocam, temizlik imandandır değil mi? Öyleyse niçin, (Sahn-ı şerif) [Hazret-i Alinin türbesinin etrafı], cadde ve sokaklar temiz değildir? Hatta, ilim medreseleri bile temiz sayılmaz). Cevapen: (Evet, hakikaten temizlik imandandır. Fakat ne yapalım, şiîler, temizliğe ehemmiyet vermeyince, böyle olur) dedi.
Nazırlıktaki bu adâmin cevapları, Necefteki şiî aliminin cevaplarına tıpa tıp mutabık idi. Bu adâmin Necefteki âlime bu kadar uygunluğu, beni hayretler içinde bıraktı. Bir de üstelik bu adam farsça biliyordu.
Sekreter: (Şayed sen diğer dört kişinin aslları ile de görüşmüş olsaydın, şimdi onlarla da görüşebilir ve onların da asllarına ne kadar mutabık olduğunu görebilirdin) dedi. Ben dedim ki: (Şeyh-ul-İslâmin da nasıl düşündüğünü biliyorum. Çünkü, benim İstanbul’daki hocam Ahmed efendi, Şeyh-ul-İslamı bana iyice anlatmıştı.) Sekreter: (O zaman buyur, onun da numunesi ile görüşebilirsin) dedi.
Şeyh-ul-İslâmin benzerinin yanına yaklaştım ve ona dedim ki: (Halifeye itaat etmek farz mıdır?), (Evet vâcibdir. Allaha ve Peygambere itaat etmek farz olduğu gibi, bu da vâcibdir) dedi. (Bunun delili nedir?) dedim. Cevapen dedi ki: (Cenâb-ı Allah’ın bu ayetini duymadın mı? (Allaha, Onun Peygamberine ve sizden olan ülül emre itaat ediniz) . Ben, (Allah bize, askerine Medineyi yağmalamayı helal eden ve Peygamberimizin torunu Hüseyini öldüren halife Yezide ve içki içen Velide itaat etmeyi emreder öyle mi?) dedim. Cevabı şuydu: (Oğlum, Yezid Allah tarafından Emir-ül-müminin idi. Hüseyini öldürmeyi emretmedi. Sen, şiîlerin yalanlarına inanma! Kitapları iyi oku! Hata yaptı. Sonra tövbe de etti. Medine-i münevvereyi yağmalamayı helal edişinde isabet etmiştir. Çünkü, Medine halkı azıp bagi olmuş ve itaati bırakmıştı. Velide gelince, evet o fasık idi. Halifenin yaptıklarını taklit değil, İslamiyete uygun olan emirlerine itaat etmek vâcibdir.) Bunları hocam Ahmed efendiye de, daha önce sormuş ve az bir fark ile aynı cevapları almıştım.
Sonra, sekretere dedim ki (Bu benzer kimseleri hazırlamanın hikmeti nedir?) Bana: (Biz bu usûl ile sultanın ve şiî olsun, sünnî olsun, müslüman âlimlerinin düşünce kabiliyetlerini öğreniyoruz. Siyasi ve dini mevzularda, onlar ile mücadele etmemize yardımcı tedbirler bulmaya çalışıyoruz. Mesela, düşman askerlerinin hangi taraftan geleceğini bilirsen, ona göre hazırlanır ve askerlerini uygun yerlere yerleştirirsin ve onu perişan edersin. Fakat, onun ne taraftan saldıracağını bilmezsen, askerlerini her tarafa gelişigüzel dağıtır ve mağlub olursun. Aynen öyle, müslümanların, dinlerinin ve mezheplerinin hak olduğuna dair getirecekleri delilleri bilirsen, onların delillerini çürütebilecek karşı deliller hazırlaman mümkün olur ve o karşı delillerle onların akidelerini sarsabilirsin) dedi.

Sonra, adı geçen temsili beş adâmin askerlik, maliye, meârif ve dini sahalarla alakalı aralarında geçen mütalea ve planların neticelerini ihtiva eden, bin sayfalik bir kitap verdi. (Okuduktan sonra getirirsin) dedi. Ben de, kitabı alıp eve götürdüm. 3 haftalık tatilim içinde, baştan sona kadar dikkat ile mütalea ettim.

Kitap, çok hayret edilecek cinstendi. Zira, ihtiva ettiği mühim cevaplar ve ince mütaleaları sahih gibiydi. Kanaatimce, temsili 5 adâmin cevapları da, asıllarının cevaplarına yüzde yetmişten fazla mutabık idi. Zaten sekreter de, daha önce, cevapların %70 nisbetinde isabetli olduğunu söylemişti.

Bu kitabı okuduktan sonra, devletime olan itimatım biraz daha arttı ve Osmanlı İmperatorluğunun bir asırdan daha az bir zaman içinde yıkılması planlarının hazırlandığını yakinen anladım. Sekreter, bana dedi ki: (Buna benzer diğer odalarda, şu ânda sömürdüğümüz veya sömürmeyi planladığımız devletler için de, böyle masalar vardır.)

Sekretere, (Bu kadar titiz ve muktedir adamları nerden buluyorsunuz?) dedim. Cevaben: (Bütün dünya ülkelerindeki ajanlarımız, devamlı bize malumat veriyorlar. Gördüğün bu temsiller, işlerinde mütehassıstırlar. Tabiîdir ki sen falanca adâmın bildiği bütün özel bilgilerle donatılırsan, onun gibi düşünebilir ve onun verdiği hükümleri verebilirsin. Zira, artık sen, onun numunesi mesabesindesin) dedi.

Sekreter, sözüne devam ederek, (Bu, Nezaretimizin sana söylememi emrettiği birinci sır idi.
İkinci sırrı da bir ay sonra, bin sayfalik kitabı iade ettiğinde söyleyeceğim) dedi.
Ben kitabı, kısım kısım baştan sonuna kadar itina ile okudum. Bu sayede, Muhammedilerle alakalı malumatım arttı. Onların nasıl düşündüğünü, onların zayıf noktalarını, kuvvetli noktalarını, ayrıca, kuvvetli noktalarını zayıf nokta haline getirmenin usûllerini iyice öğrenmiş oldum.
Kitabın kayd ettiği, müslümanların zayıf noktaları şunlardır:
1- Sünnî-şiî ihtilafı, Padişah ve halk ihtilafı, Türk-İran ihtilafı, aşıretler ihtilafı, âlimler ile devlet arasındaki ihtilaf.
2- Çok az bir istisna ile müslümanlar cahildirler.
3- Maneviyatsızlık, bilgisizlik ve şuursuzluk.
4- Tamamen dünyayı bırakıp, sadece ahiret ile meşgul olmaları.
5- Hükümdarların diktatör ve zalim olmaları.
6- Yollar emniyetsiz, nakliyat ve seyahatin kesik oluşu.
7- Her sene onbinlerce kişiyi ölüme götüren vebâ, kolera gibi hastalıklara karşı tedbirsizlik ve sağlığa önem vermemeleri.
8- Şehirlerin viraneliği ve su şebekelerinin yokluğu.
9- İdarenin asilere, bagilere karşı âciz oluşu, ölçüsüzlük ve o kadar övündükleri Kuranın kanunlarını yok denebilecek kadar az tatbik etmeleri.
10- Ekonomik çöküntü, fakirlik ve geri kalmışlık.
11- Nizami bir ordunun olmayışı, silahsızlık ve silahların klasik ve çürük oluşu.
12- Kadın haklarının çiğnenmesi .
13- Çevre sağlığının ve temizliğin yokluğu.
Kitap, (Müslümanların zayıf noktaları) olarak, zikir ettiği yukarıdaki maddelerden sonra, müslümanları, dinleri olan İslamiyetin maddi ve mânevî üstünlüğünden câhil bırakmanın lazım olduğunu tavsiye ediyordu. Ayrıca, İslamiyet hakkında, şu bilgilere de yer veriyordu:
1- İslam, birlik ve beraberliği emredip, tefrikayı yasaklıyor. Kuranda, (Topyekün Allah’ın ipine sarılın) deniliyor.
2- İslam şuurlanmayı ve bilgi edinmeyi emrediyor. Kuranda, (Yeryüzünde dolaşın) deniliyor.
3- İslam, ilim öğrenmeyi emrediyor. Bir hadiste, (İlm öğrenmek, her erkek ve kadın müslümana farzdır) deniliyor.
4- İslam, dünya için çalışmayı emrediyor. Kuranda, (Onlardan bâzıları, Ey Rabbimiz bize dünyada da ahirette de güzeli nasip eyle) deniliyor.
5- İslam, istişareyi emrediyor. Kuranda, (Onların işleri, aralarında müşavere iledir) deniliyor.
6- İslam, yol yapmayı emrediyor. Kuranda, (Yeryüzünde yürüyün) deniliyor.
7- İslam, müslümanlara sıhhatlarını korumalarını emrediyor. Bir hadiste, (İlm dörttür: 1) Dinin muhafazası için fıkıh ilmi, 2) Sıhhatin korunması için tıb ilmi, 3) Lisanın muhafazası için sarf ve nahiv ilmi, 4) Vakitlerin bilinmesi için astronomi ilmi) deniliyor.
8- İslam, imarı emrediyor. Kuranda, (Allah yeryüzündeki her şeyi sizin için yaratmıştır) deniliyor.
9- İslam, nizamı emrediyor. Kuranda, (Her şey hesaplı, nizamlıdır) deniliyor.
10- İslam, ekonomide kuvvetli olmayı emrediyor. Bir hadiste, (Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyan için, yarın ölecekmiş gibi de, ahiretin için çalış) deniliyor.
11- İslam, çok kuvvetli silahlarla mücehhez bir ordu kurmayı emrediyor. Kuranda, (Onlara karşı gücünüzün yettiği kadar kuvvet hazırlayın) deniliyor.
12- İslam, kadınların haklarına riâyeti ve ona kıymet vermeyi emrediyor. Kuranda, (Erkeklerin meşru sûrette kadınlar üzerinde (hakları) olduğu gibi, kadınların da, onların üzerinde (hakları) vardır) deniliyor.
13- İslam, temizliği emrediyor. Bir hadiste, (Temizlik imandandır) deniliyor.
Kitabın, bozulmasını, yok edilmesini emrettiği kuvvet noktaları da şunlardır:
1- İslam, ırk, dil, örf, adet ve milliyetçilik taassupunu ortadan kaldirmiştir.
2- Fâiz, ihtikar, zina, içki ve domuz eti yasaktır.
3- Müslümanlar, sımsıkı bir şekilde âlimlerine bağlıdırlar.
4- Sünnî müslümanlar Halifeyi Peygamberin vekili olarak kabul eder. Allaha ve Peygambere gösterilmesi lazım olan hürmeti, ona da göstermenin farz olduğuna inanırlar.
5- Cihat farzdır.
6- Şiî müslümanlara göre, gayr-ı müslim olan bütün insanlar ve sünnî müslümanlar necistirler.
7- Bütün müslümanlar, İslâmin biricik hak din olduğuna îman ederler.
8- Müslümanların çoğu, yahudi ve hıristiyanların Arap yarımadasından çıkarılmasının farz olduğuna inanırlar.
9- İbâdetlerini, mesela (namazı, orucu, haccı…) çok güzel bir şekilde edâ ederler.
10- Şiî müslümanlar, İslam memleketlerinde kiliselerin inşasının haram olduğuna inanırlar.
11- Müslümanlar, İslam akidesine sımsıkı bağlıdırlar.
12- Şiî müslümanlar, (Humüs) ün yani ganimetin beşte birinin âlimlere verilmesini farz bilirler.
13- Müslümanlar, çocuklarını öyle büyütüyorlar ki ecdatlarının yolundan ayrılmaları mümkün değildir.
14- Müslüman kadınlar, o kadar güzel örtünüyorlar ki onlara fesadın bulaşması kabil değildir.
15- Müslümanları her gün 5 defa biraraya getiren, cemaat namazları vardır.
16- Onlara göre, Peygamber, Ali ve sâlihlerin kabirleri mukaddes olduğu için, oralarda da toplanırlar.
17- Peygamberlerinin neslinden gelen [Seyyid ve şerif ismi verilen] ler Peygamberi hatırlatır ve müslümanların gözünde, Onun canlı kalmasını temin ederler.
18- Müslümanlar toplandıkları zaman, vaizler, onların imanlarını kuvvetlendirir ve ibâdete teşvik ederler.
19- Emr-i bi’l-mâ’rûf [iyiliği emretme] ve nehy-i ani’l-münker [kötülükten menetme] farzdır.
20- Müslümanların çoğalması için, evlenmek ve birden fazla kadın nikah etmek sünnettir.
21- Müslüman için, bir insanı İslama getirmek, bütün dünyaya sâhip olmaktan daha iyidir.
22- Müslümanlar arasında, (Kim hayırlı bir yol açarsa, onun sevâbına ve o yolda giden her insanın kazandığı sevaplara nail olur) hadisi meşhurdur.
23- Müslümanlar, Kurana ve hadislere çok büyük hürmet gösterirler. Onlara tâbi olmanın, Cennete girmeye biricik sebep olduğuna inanırlar.
Kitap, müslümanların kuvvetli noktalarını bozup, zayıf noktalarını yaymayı tavsiye ediyor ve bunu yapabilmek için, gerekli yolları sıralıyor.
Zayıf noktaları yaymak için şunları tavsiye ediyor:
1- Cemaatlerin, aralarına adavet sokup, sui zannı aşılıyarak, ihtilafı teşvik eden kitaplar neşretmek sûretiyle, ihtilafları yerleştirmek.
2- Mekteplerin açılmasını, kitapların neşredilmesini menetmek, yakılması ve yok edilmesi mümkün olan din kitaplarını yakmak ve yok etmek. Din adamları hakkında muhtelif iftirâlar uydurmakla, müslümanları, çocuklarını dini mekteplere vermekten vazgeçirerek, câhil kalmalarını temin etmek.[Bu yol, İslamiyete büyük zarar vermektedir.]
3-4- Onların yanında Cenneti övüp, dünya hayatını temin etmekle mükellef olmadıklarını söylemek. Tasavvuf halkalarını genişletmek. (Züht) ü tavsiye eden Gazâlînin (İhya-ül-ulumiddin) i, Mevlânânın (Mesnevi) si ve Muhyiddin-i Arabinin eserleri gibi kitapları okumayı teşvik etmekle, şuursuz kalmalarını temin etmek.
5- Hükmdarları zulüm ve diktatörlük yapmaya teşvik etmeliyiz: Siz Allah’ın yeryüzündeki gölgesisiniz. Zaten Ebû Bekr, Ömer, Osman, Ali, Emeviler ve Abbasilerin her biri, kaba kuvvet ve kılınçla işbaşına gelmişler ve tek başlarına hükmranlık etmişlerdir. Mesela, Ebû Bekr, Ömerin kılıcı ile ve Fâtımanın evi gibi, itaat etmeyenlerin evini yakmakla, iktidara gelmiştir. Ömer de, Ebû Bekrin tavsiyesi ile halife olmuştur. Osman ise, Ömerin emri ile devlet başkanı olmuş. Aliyye sıra gelince, o da, eşkıyanın seçmesi ile devlet reisi olmuştur. Muaviye de, kılınçla işbaşına gelmiştir. Sonra, Emevilerde de hükmdarlık babadan oğula geçerek devam etmiştir. Abbasilerde de, aynı olmuştur. Bunlar, İslamdaki hükmranlıkların cebri ve diktatörlük olduğunun delilidir, demeliyiz.
6- Adam öldürenleri idam etmek maddesini kanunlardan çıkarmak. [Adam öldürmeye, eşkiyalığa karşı tek çare idam cezasıdır. İdam cezası olmadıkça, anarşi, eşkiyalık önlenemez.] Yol kesici ve hırsızları cezalandırmaktan hükümeti alıkoymak ve yol kesicileri silahlandırarak, bu işi yapmalarını teşvik etmek ve yolların emniyetsizliğini devam ettirmek.
7- Şu şekilde, onların hastalık içinde yaşamalarını sağlayabiliriz: Her şey Allah’ın kaderi ile olur. Tedâvinin iyileşmede hiçbir tesiri yoktur. Allah Kuranda, (Rabbim beni yedirir ve içirir. Hasta olduğum zaman da, O bana şifa verir. Beni öldürecek, sonra da diriltecek Odur) dememiş mi? Öyleyse, Allah’ın irâdesi dışında kimse, ne şifa bulur ve ne de ölümden kurtulur.
8- Zulüm yapılmasını temin için şunları söyleyebiliriz: İslam, ibâdet dinidir. Onun devlet işleriyle hiçbir alakası yoktur. Bunun için, Muhammed ve Halifelerinin, ne nazırları ve ne de kanunları vardı.
9- İktisadi çöküntü de, bahsi geçen zararlı işlerin tabiî bir neticesidir. Mahsulatı çürütmek, ticaret gemilerini batırmak, çarşıları yakmak, bendleri, barajları yıkıp ziraat sahalarını ve sanayi merkezlerini su altında bırakmak ve içme suyu şebekelerine zehr katmak sûretiyle tahribatı arttırabiliriz.
10- Devlet adamlarını, [kadın ve spor gibi] fitneye ve parçalanmaya sebep olacak arzulara ve içki kumar, rüşvete ve hazine mallarını, kendi şahsi işlerinde harcamaya alıştırmak, vazifelileri bu işleri yapmaya teşvik edip, bize hizmet edenleri mükafatlandırmak lâzımdır.
Sonra kitap, şu tavsiyelerde bulunuyor: Bu işlerle vazifeli ingiliz casuslarını, gizli ve açık olarak korumak, onlardan müslümanların eline geçenleri kurtarmak için, her çeşit masrafı yapmak lâzımdır.
11- Faizin her şeklini yaymak lâzımdır. Zira fâiz, milli ekonomiyi harab ettiği gibi, müslümanları, Kuranın ahkâmina karşı gelmeye de alıştırır. Zira insan, bir kanunun bir maddesini ihlal edince, artık diğer maddelerini de ihlal etmesi kolay olur. Onlara, faizin kat kat olanının haram olduğunu, çünkü Kuranda, (Faizi kat kat olarak yemeğin) denildiğini ve binaenaleyh faizin her şeklinin haram olmadığını söylemek lâzımdır.
12- Âlimlere kötü isnadlarda bulunup, aleyhlerine âdi ithamlar uydurarak, müslümanların onlardan soğumalarını temin etmek lâzımdır. Casuslarımızın bir kısmını, onların kıyafetine sokacağız. Sonra, bunlara kabih, çirkin işler yaptıracağız. Böylece bunlar, âlimler ile karışmış olacak ve her alimden şüphe edilecek. Bu casusları, El-Ezhere, İstanbul’a, Necef ve Kerbelaya sokmak zaruridir. Müslümanları âlimlerden soğutmak için mektepler, kolejler açacağız. Bu mekteplerde, rum ve ermeni çocuklarını, müslümanlara düşman olarak yetiştireceğiz. Müslüman çocuklarına da kendi ecdadlarının câhil olduklarını aşılayacağız. Bu çocukları, Halife ve âlimler ve devlet adamlarından soğutmak için, onların hatalarını, kendi zevkleri ile meşgul olduklarını, Halifenin cariyelerle vakit geçirip, halkın malını kötü yollarda kullandığını, hiçbir işte Peygambere uymadıklarını aşılayacağız.
13- İslamın, kadına hakaret ettiğini yaymak için, (Erkekler kadınlar üzerinde hakimdirler) ayetini ve (Kadının tamamı şerdir) hadisini söyleyeceğiz.
14- Pislik, susuzluğun neticesidir. Suyun arttırılmasına mâni olmaya çalışmalıyız.
Londradaki müstemlekeler nezaretinin hazırladığı kitapta, İslamiyeti yok etmek için, yapılacak şeyler yazılıdır. Bu kitap, casuslar vasıtası ile gizlice dağıtılmaktadır. Müslümanların kuvvetli noktalarını tahrib etmek için de, şu tavsiyelerde bulunuyor:
1- Müslümanların arasında, ırkçılık, milliyetçilik taassubunu körükliyecek ve onların dikkatlerini, İslamiyetten evvelki kahramanlıklarına çekeceksiniz. Mısırda Firavunluğu, İranda Mecusiliği, Irakta Babilliliği, Osmanlılarda Attila ve Cengiz zamanını [vahşetini] ihya edeceksiniz [Kitapta bu hususta uzun bir cedvel vardı].
2- Şu dört şeyi, gizli ve aşikar yaymak lâzımdır: İçki kumar, zina ve domuz eti [ve spor kulüplerinin birbirleri ile kavgaları]. Bu işi yapmak için, İslam memleketlerinde yaşayan hıristiyan, yahudi, mecusi ve diğer gayrimüslimlerden Âzami derecede istifade etmek ve bu iş için çalışanlara Müstemlekeler nezaretinin bütçesinden bol maaş bağlamak lâzımdır. Bunun için, siyasi fırkaların ve spor kulüplerinin çoğalmasını sağlayacağız. Partileri ve kulüpleri birbirlerine düşman yapacağız. Birbirleri ile uğraşacaklar, din kitabı okumaya, dinlerini öğrenmeye vakit bulamayacaklardır. Avladığımız kimselere günlük gazete, dergi çıkartacağız. Gazetelerini, dergilerini, bol para ile menfeatlar ile besleyeceğiz. Satın aldığımız kimseleri, kurtarıcı, kahraman gibi isimlerle methettireceğiz. İslam dinini ve ahkâm-ı İslamiyeye bağlı olan idarecileri kötületeceğiz. Din terbiyesinin kaynağı olan aile yuvalarını yok edeceğiz. Bunun için, spor, güreş ismi altında, avret mahalleri, edep yerleri açık kız ve oğlan resmleri neşrederek, gençleri fuhşa, livâtaya, cinsi sapıklığa sürükliyeceğiz. İslam ahlakını bozunca, İslamiyeti yok etmek kolay olur. Çok câmi yapacağız. Fakat, camilerde, hocaları değil, misyonerleri ve mezhepsizleri konuşturacağız. İslam müziği ismi altında, çalgıları, şarkıları, radyoları camilere sokacağız. Camileri birer tuzak olarak kullanacağız. Camilere giden ve kadınları örtünen devlet memurlarını ve subayları, casuslarımız tesbit edecek, bunlar, vazifelerinden uzaklaştırılacaklardır. Ahkâm-ı İslamiyeye uyan gençler, üniversitelere alınmayacak, girmiş olanların diploma almaları engellenecektir. Sekreter, bu bilgileri gizli tutmamızı, Necdli Muhammedden de saklamamızı sıkı tenbih etti. Ben de bu hatıralarımı mahkemeye vererek, elli seneden evvel açılmamasını vasiyet ettim. [Şunu iyi bilmelidir ki câmi, kubbesi, minaresi olan bina demek değildir. İçinde her gün 5 kere, cemaat ile namaz kılınan bina demektir. Namazdan evvel veya sonra, bu cemaate vaaz vermek de câizdir. Vaaz, ehl-i sünnet îtikadında olan bir müslümanın, ehl-i sünnet âlimlerinden birinin, bir kitabına bakarak okuduğu veya ezberden söylediği bir sözünü açıklaması demektir. Mezhepsizlerin, ingiliz casuslarının ve misyonerlerin konuşmalarına vaaz denmez, nutuk ve konferans vermek denir. Camilerde nutuk ve konferans vermek ve bunları dinlemek câiz değildir. Ehl-i sünnet âlimlerinin her sözü, Kurân-ı Kerîm ve hadis-i şeriflerin tefsirleri, izahlarıdır.]
3- Cihatın muvakkat bir farz olduğunu, vaktinin son bulduğunu telkin edeceksiniz.
4- Şiîlerin kalplerinden, kâfirlerin necis olduğu fikrini çıkaracaksınız. Kuranda, (Kendilerine kitap verilenlerin yiyeceği sizin için helal olduğu gibi, sizin yiyeceğiniz de onlar için helaldir) denildiğini, Peygamberin Safiye isminde yahudi ve Mariye isminde hıristiyan bir hanımı olduğunu, Peygamberin hanımının necis olamayacağını söyleyeceksiniz.
5- Müslümanlara, Peygamberin, İslamdan kastının mutlak din olduğunu ve bu dinin yahudilik ve hıristiyanlık da olabileceğini, sadece İslam dininin olmadığı inancını aşılıyacaksınız. Bunun delili de şudur diyeceksiniz: Kuran, her dinin mensublarına müslüman diyor. Mesela Yüsuf Peygamberin, (Beni müslüman olarak öldür) , İbrahim ve İsmail Peygamberlerin de, (Ey Rabbimiz, bizi kendine müslüman kıl ve zürriyetimizden kendine müslüman bir ümmet getir) , Yakup Peygamberin ise, oğullarına, (Ancak ve ancak müslüman olarak ölünüz) , dediklerini naklediyor.
6- Kilise yapmanın haram olmadığını, Peygamber ve Halifeleri onları yıkmadığını, bil’aks onlara hürmet gösterdiğini ve Kuranda, (Allah insanların bir kısmını diğeriyle def’ etmeseydi [savmasaydı], manastırlar, kiliseler, havralar ve içinde Allah’ın adı çok zikir edilen camiler yıkılıp giderdi) denildiğini, İslâmin ibâdethanelere hürmetkar olduğunu, onları yıkmadığını, yıkanlara mâni olduğunu çokça söyleyeceksiniz.
7- (Yahudileri Arap yarımadasından çıkarınız) ve (Arap yarımadasında iki din olmaz) hadisleri hakkında, müslümanları şüpheye düşürecek ve (Bu iki hadis doğru olsaydı, Peygamberin, biri yahudi, biri de hıristiyan hanımı olmazdı ve Necran hıristiyanları ile anlaşma yapmazdı) diyeceksiniz!
8- Müslümanları, ibâdetlerinden menetmeye çalışacak ve (Allah insanların ibâdetlerine muhtaç değildir) diyerek, onları ibâdetlerin faydaları hakkında tereddüte düşüreceksiniz. Hacca gitmek ve cemaat ile namaz kılmak gibi, onları bir araya getiren ibâdetlerden men’ edeceksiniz. Aynı şekilde, camilerin, türbelerin ve medreselerin inşasına ve Kabenin tâmirine mâni olmaya çalışacaksınız.
9- Harpte düşmandan ganimet olarak alınan malın beşte birinin [Humusun], âlimlere verilmesi hususunda, şüphelendirecek ve bunun ticaret kazancıyla bir alakasının olmadığını izah edeceksiniz. Sonra, (Humus, Peygambere veya Halifeye verilir, âlime verilmez. Zira âlimler, onunla evler, saraylar, hayvanlar ve bahçeler alıyorlar. Bunun için, (Humus)u onlara vermek câiz değildir) diyeceksiniz!
10- Müslümanların akidelerine bidatler sokup, İslamı gericilik ve terör dini olmakla itham edeceksiniz. İslam memleketlerinin geri kaldığını, sarsıntılara maruz kaldığını söyleyecek ve böylece onların İslama olan bağlılıklarını zayıfletmiş olacaksınız. [Halbuki müslümanlar, dünyanın en büyük, medeni devletlerini kurdular. Dine bağları gevşedikçe, küçüldüler.]
11- Çok mühimdir! Çocukları babalarından uzaklaştırıp, büyüklerinin dini terbiyelerinden mahrum kalmalarını sağlayacaksınız. Onları, biz yetiştireceğiz. Binaenaleyh, çocuklar babalarının terbiyelerinden koptukları ân, akideden, dinden ve âlimlerden kopmaya mahkum olacaklardır.
12- Kadını tahrik edip, örtüsünü açmasına sebep olacaksınız. Sebep olarak da, örtü gerçek İslami bir emir değildir. Abbasiler zamanında ihtas edilmiş bir adettir. Bunun için, insanlar Peygamberin zevcelerini görüyorlardı ve kadın bütün işlere katılıyordu diyeceksiniz. Kadını açtıktan sonra, gençleri ona karşı tahrik edip, her ikisinin arasında fesad hâsıl olması için çalışacaksınız! Müslümanlığı yok etmek için, bu iş, çok tesirlidir. Evvela, bu işi gayr-ı müslim kadınlara yaptıracaksınız. Sonra, müslüman kadın kendiliğinden bozulup, bunların yaptığını yapacaktır.
13- Câmi imamlarının fasık olduklarını iddia edip, onların hatalarını açıklayarak ve her vesile ile onlarla, arkalarında namaz kılan cemaatleri arasına kin ve adavet sokarak, cemaat ile namaz kılmayı ortadan kaldıracaksınız.
14- Peygamberin zamanında olmadığı ve bidat olduğu gerekçesiyle, türbelerin hepsinin yıkılması lâzımdır diyeceksiniz. Ayrıca Peygamber, Halifeler ve sâlihlerin kabirleri hakkında, şüpheye düşürerek, onları ziyaret etmekten men’ edeceksiniz. (Peygamber, annesinin yanında, Ebû Bekr ile Ömer (Bâkî) kabristanında medfundurlar. Osmanın kabri mechuldür. Hüseyinin başı (Hannane) de defnedilmiştir. Cesedinin defnedildiği yer malum değildir. (Kazımiye) deki kabirler de, iki halifenin kabridir. Peygamberin alinden Kazım ve Cevadın kabirleri değildir. Tustaki ise, Ehl-i beytten Rızanın değil, Harunun kabridir. Samarradaki Abbasilerin mezarlarıdır. Ehl-i beytten Hadi, Askeri ve Mehdinin kabri değildir. Müslüman memleketlerde bulunan bütün türbe ve kubbelerin yıkılmasının farz olduğu gibi, (Bâkî) mezarlığını da, yerle bir etmek lâzımdır) diyeceksiniz!
15- Seyyidlerin, Peygamberlerin soyundan geldikleri hususunda insanlar tereddüte düşürülecek. Seyyid olmayanlara siyah ve yeşil sarık giydirilerek, Seyyidlerin diğer insanlarla karışmaları temin edilecek. Böylece, insanlar bu hususta şaşırıp, Seyyidler hakkında sui zanda bulunacaklar. Din adamlarının ve Seyyidlerin sarıklarını çıkaracaksınız ki Seyyidlerin soyu kaybolsun ve din adamları insanlardan hürmet görmesin.
16- Şiîlerin matem yerlerinin yıkılmasının farz olduğu, zira bidat ve dalâlet olduğu, Peygamber ve Halifelerin zamanında mevcûd olmadığı söylenecek. İnsanları oralara girmekten menetmek, Vaizleri azaltmak ve Vaizlerle matem yerleri sahiplerini vergiye bağlamak lâzımdır.
17- İngiliz kitabında yazılı şeylerden biri, bütün müslümanlara hürriyet sevgisini bahane ederek, (Herkes dilediğini yapabilir. Emr-i bi’l-mâ’rûf ve nehy-i anil münker ve İslam ahkâminın öğretimi farz değildir) diyeceksiniz! [Halbuki İslamiyeti öğrenmek ve öğretmek farzdır. Müslümanların birinci vazifesidir.] Ayrıca, onlara şunu da aşılayacaksınız: (Hıristiyanlar kendi dinleri, yahudiler de kendi dinleri üzeredirler. Kimse kimsenin kalbine girmez. Emr-i mâ’rûf ve nehy-i ani’l-münker halifeye aittir.)
18- Müslümanların çoğalmasına mâni olmak için, doğum sınırlandırılacak ve birden fazla evliliğe mâni olunacak. Evlenmeye bazı şartlar konulacak. Mesela, denilecek ki: Arap İranlayla, İranlı Arapla, Türk Arapla evlenemez.
19- İslâmin yayılması ve müslüman olmayanlara öğretilmesi fealiyetleri katî sûrette men’ olunacak. İslamın yalnız Arapların dini olduğu fikri yayılacak. Gerekçe olarak, Kuranda, (Bu senin ve kavmin için bir zikrdir) denildiği söylenecek.
20- Hayır müesseselerinin hududları daraltılacak ve devlete ait bir hâle getirilecek. Öyle olacak ki kişi câmi, medrese ve bunlara benzer hayır müesseseleri yapamaz hâle getirilecektir.
21- Müslümanları Kuran hakkında şüpheye düşürecek ve içinde noksanlık ve fazlalık bulunan tahrif edilmiş Kuran tercümeleri hazırlayıp, diyeceksiniz ki: (Kuran bozulmuş. Birbirini tutmuyor. Birinde bulunan âyet diğerinde bulunmuyor). Yahudi, hıristiyan ve bütün gayrimüslimleri tahkir eden ve cihatı, emr-i bi’l-mâ’rûfu ve nehy-i ani’l-münkeri emreden âyetleri çıkaracaksınız. Kuranı diğer lisanlara mesela türkçe, farsça, hindçe vs. dillere çevirip, Arap memleketleri hâricinde Arabî okunmasına mâni olacaksınız ve yine Arap memleketleri dışında (Ezan), (Namaz) ve (Duâlar)ın Arabî yapılmasını önleyeceksiniz.

Aynı şekilde, hadisler hakkında da müslümanlar tereddüte düşürülecek. Kurana yapılması planlanan, tercüme, tenkid ve tahrifin, hadislere de uygulanması gereklidir.

Hakikaten, okuduğum (İslamı nasıl yıkabiliriz) ismli bu kitap, çok mükemmel idi. İleride yapacağım çalışmalar için, emsalsiz bir rehber idi. Sekretere kitabı iade edip, memnuniyetimi ifade ettiğimde, bana, (Bilmiş ol ki bu meydanda, sen yalnız değilsin. Yaptığın işi yapan pekçok adamlarımız var. Bu işi yapmak için, şimdiye kadar nazırlığımız beşbinden fazla adam vazifelendirmiş bulunmaktadır. Nazırlık bu sayıyı yüzbine çıkarmayı düşünüyor. Bu sayıya ulaştığımız zaman, müslümanların hepsine hâkim olacak ve bütün İslam memleketlerini ele geçirmiş olacağız) dedi.

Daha sonra, sekreter şunları söyledi: (Sana şunu müjdelerim ki nezaretimizin bu programı gerçekleştirmesi için, en fazla, bir asırlık bir zamana ihtiyaç vardır. Biz o günleri görmesek bile muhakkak çocuklarımız görecektir. Şu darbımesel ne kadar da güzeldir, (Başkasının ektiğini yedim. Öyleyse, ben de başkaları için ekiyorum). İngilizler, bunu yaptığı zaman, bütün hıristiyan alemini memnun etmiş ve onları on iki asırlık felaketten kurtarmış olacaktır).

Sekreter sözlerine şöyle devam etti: (Asırlarca devam eden (Ehl-i salib) muharebeleri [Haçlı seferleri], hiçbir fayda sağlayamamıştır. Keza, Moğollar [Cengiz orduları] da, İslâmin köklerini kazımak için bir şey yapmış sayılmaz. Çünkü onların yaptığı iş, ani, plansızdı. Düşmanlıklarını ortaya koyacak, askeri işler yapıyorlardı. Bunun için, çok çabuk yoruldular. Fakat şimdi, hükümetimizin değerli idarecileri, İslamı çok ince bir plan ve uzun bir sabrla içten yıkmak için çalışıyorlar. Askeri güç kullanmamız da lâzımdır. Fakat bu iş, son merhalede, yani İslamı yiyip bitirdikten ve her tarafından balyozlayıp, bir daha toparlanamaz, bizimle savaşamaz hâle geldikten sonra gelir).
Sekreter sözlerini şöyle bitirdi: (İstanbul’daki büyüklerimiz, çok akıllı ve zeki imişler, ki bizim planımızın aynını uygulamışlar. Ne yapmışlar: Muhammedilerin arasına sokulup, onların çocukları için, medreseler açmışlar. Kiliseler inşa etmişler. Onların arasında, içkiyi, kumarı, fıski fesadı [ve futbol kulüplerine parçalanmalarını] çok güzel bir şekilde yaymayı başarmışlar. İslam gençliğini, dinleri hakkında şüpheye düşürmeye, kendi hükümetleri ile aralarına münakaşa ve muhalefet sokmaya, her tarafta fitneyi yaygınlaştırmaya, amirlerin, müdirlerin, devlet adamlarının evlerini hıristiyan kadınları ile doldurarak, ahlaklarını bozmaya çalışmışlardır. Biz de, bu şekilde hareket ederek, onların kuvvetlerini kıracağız, dinleri ile olan irtibatlarını sarsacağız, ahlaklarını ifsad edeceğiz. Birlik ve beraberliklerini yok edeceğiz. Sonra, ani bir harp başlatıp, İslâmin köklerini kazıyacağız.

1. Kısım

7. FASIL

Birinci sırrın tadını tattıktan sonra, ikinci sırrı da öğrenmek için, can atıyordum. Nihâyet bir gün sekreter, söz verdiği ikinci sırrı da açıkladı. İkinci sır, bir asırlık bir zaman içinde İslamı yokedip unutturmak gayesi ile nazırlıkta bu iş için çalışan yüksek rütbeli ingilizlere mahsus hazırlanmış, elli sayfalik bir plan mecmuası idi. Bu planlar on dört maddede toplanmıştı. Müslümanların eline geçme tehlikesine karşı, tedbir olarak, bu planları çok gizli tutuyorduk. O planlar şunlardır:
1- Buharayı, Tacikistanı, Ermenistanı, Horasan ve etrafını istila etmek için, rus çarı ile çok iyi bir ittifak ve yardım anlaşması kurmamızdır. Yine, Rusya ile hududu olan Türk topraklarını da istila etmek için, ruslarla bir anlaşma yapmamız lâzımdır.
2- İslam alemini, hem içerden, hem de dışarıdan yıkmak için, Fransa ve Rusya ile işbirliği yapmamız lâzımdır.
3- Türk-İran hükümetleri arasına çok şiddetli fitne ve ihtilaflar sokup, her iki tarafta milliyetçilik ve kavmiyet fikirlerini kuvvetlendirmemiz lâzımdır. Ayrıca, birbirine komşu bütün müslüman kabile ve milletlerin arasına ve müslüman memleketler arasına fitne ve düşmanlık sokmamız lâzımdır. Kaybolmuş olanları dâhil, bütün bozuk mezhepleri ihya edip, canlı tutmak ve birbirine düşürmek lâzımdır.
4- İslam memleketlerinden bazı parçaları gayr-ı müslimlerin eline vermek lâzımdır. Mesela: Medineyi yahudilere, İskenderiyeyi hıristiyanlara, İmareyi saibeye, Kermanşahı Aliyi ilahlaştıran nusayrilere, Musulu yezidilere, İran körfezini hindulara, Trablusu dürzilere, Karsı ermenilere ve alevilere, Maskatı haricilere vermek lâzımdır. Sonra, bunları, para, silah ve gerekli bilgilerle takviye etmek icap eder ki bunlar İslâmin vücudunda birer diken olsunlar. İslam iyice yıkılıp kayboluncaya kadar, bunların yerlerini genişletmek lâzımdır.
5- Müslüman Osmanlı ve İran hükümetlerini, mümkün mertebe, birbirleriyle hiç anlaşamayan ufak mahalli devletlere bölmeyi planlamak lâzımdır. Hindistan’ın şimdiki hâli gibi. Zira, şöyle bir nazariye vardır: (Parçala, hüküm edersin) ve (Parçala, mahvedersin).
6- İslâmin bünyesinde, tahrif edilmiş din ve mezhepler ihtas etmek lâzımdır ve icad edeceğimiz bu dinlerin her birisinin bir memleketin insanlarının heva ve hevesine uygun olması için, çok ince bir plan yapmalıyız. Şianın memleketinde dört din icad edeceğiz: 1- Hazret-i Hüseyini ilahlaştıran bir din, 2- Cafer-i Sâdıkı ilahlaştıran bir din, 3- Mehdiyi ilahlaştıran bir din, 4- Ali Rızayı ilahlaştıran bir din. Birincisi Kerbelaya, ikincisi İsfahana, üçüncüsü Samarraya, dördüncüsü de Horasana muvafıktır. Aynı zamanda sünnilerin de, mevcûd dört mezheplerini, birbirinden ayrı dört bağımsız din haline getirmeliyiz. Bunu yaptıktan sonra, Nectte yeni bir İslam fırkası kurup, aralarında kanlı çekişmeler ihtas edeceğiz. Dört mezhebin kitaplarını imha edeceğiz ki bu fırkalardan her biri, sadece kendilerini müslüman kabul edip, diğerlerini, öldürülmesi lazım olan kâfirler bilsinler.
7- Zina, livâta, yani homoseksüellik, içki ve kumar ile müslümanların arasına fitne ve fesad tohumları saçılacak. Bunun için, bu memleketlerde yaşayan gayr-ı müslimler kullanılacaklardır. Onlardan bu gayeyi gerçekleştirmek için, muazzam bir ordu teşkil etmemiz lâzımdır.
8- İslam memleketlerinde fâsid liderler, zalim kumandanlar yetiştirmeye, bunları hükümetin başına geçirerek, İslamiyete uymayı yasaklıyan kanunlar çıkarmaya Âzami ehemmiyet vermek lâzımdır. Onları kullanıp, nazırlığın yap dediğini yapacak, yapma dediğini yapmayacak duruma getirmeliyiz. Onların vasıtası ile müslümanlara ve İslam memleketlerine isteklerimizi kanun zoru ile cebr ederek yaptırmalıyız. İslamiyete uymayı suç, ibâdet yapmayı gericilik haline getirmeliyiz. Müslüman memleketlerdeki hükümet adamlarını, mümkün olduğu kadar aslı gayrimüslimlerden seçtirmeliyiz. Bunu yapmak için, bazı ajanlarımızı sûreten müslüman, din adamı şekline sokup, isteklerimizi icra etmek için, yüksek makâmlara getirmeliyiz.
9- Mümkün mertebe arabinin öğretilmesine mâni olacaksınız. Arabinin haricindeki dilleri, mesela: Fârisîyi, Kürtçeyi ve Peştucayı yayacaksınız. Arap memleketlerinde, ecnebi lisanları, ihya edecek ve Kuran ile Sünnetin lisanı olan fasih arabiyi yok etmek için, mahalli lehçeleri neşredeceksiniz!
10- Devlet adamlarının etrafına adamlarımızı yerleştirip, onların vasıtası ile nazırlığımızın arzularını tatbik etmek için, onları bu devlet adamlarının müsteşarları haline getirmeliyiz. Bu işin en kolay yolu, köle ticaretidir: Köle ve cariye olarak göndereceğimiz casusları, evvela layıkı ile yetiştireceğiz. Sonra, müslüman devlet adamlarının yakınlarına, mesela onların çocuklarına, hanımlarına ve onların indinde hatırı sayılır insanlara satmalıyız. Sattığımız bu köleler, tedrici olarak, devlet adamlarına yaklaşacaklardır. Onların anneleri ve mürebbiyeleri olup bileziğin bileği ihâtâ ettiği gibi, onlar da, müslüman devlet adamlarını ihâtâ edeceklerdir.
11- Misyonerliğin sahasını genişletip, her sınıf ve mesleğe bilhassa doktor, mühendis, muhasebeci v.s. gibi mesleklere sokmalıyız. İslam memleketlerinde kilise, mektep, hastahane, kütüphane ve hayır cemiyetleri ismi altında propaganda, neşriyat merkezleri açmalı ve bunları, İslam memleketlerinin dört bir bucağına yaymalıyız. Milyonlarca hıristiyan kitaplarını meccanen dağıtmalıyız. İslam tarihinin yanında, hıristiyan tarihini, devletler hukukunu da neşretmeliyiz. Kilise ve manastırlara rahib ve rahibe ismi altında casuslarımızı yerleştirmeliyiz. Bunları vasıta olarak kullanıp, hıristiyan hareketlere rehberlik yapmalarını temin etmeliyiz. Müslümanların her hareket ve fikirlerini öğrenip bize aktarmalarını temin etmeliyiz. İslam tarihini bozup, tahrif edecek ve müslümanların ahval ve dinlerini iyice öğrendikten sonra, onların bütün kitaplarını imha edecek, İslam ilimlerini yok edecek, profesör, ilim adamı, araştırmacı gibi isimler altında, bir hıristiyan ordusu kurmalıyız.
12- Kız, erkek, bütün İslam gençliğinin kafasını karıştırıp, İslamiyet hakkında şüphe ve tereddüte düşmelerini temin etmeliyiz. Mektep, kitap, mecmua [spor kulübleri, sinema filimleri, televizyon] ve bu iş için yetiştirilmiş elemanlarımızın vasıtası ile onların ahlaklarını sıfıra indirmeliyiz. Yahudi, hıristiyan ve bütün gayrimüslim gençleri, onları avlamak için, birer tuzak olarak yetiştirmek için, gizli cemiyetler açmalıyız!
13- Dahili harp ve ayaklanmaları teşvik etmeli ve kendi aralarında ve gayrimüslimler ile dâima mücadele halinde olmalarını temin etmeliyiz ki kuvvetleri zail olsun, terakkîleri imkansız olsun. Fikiri takatları, mali kaynakları yok olsun. Genç ve faal olanları ortadan kalksın. Sulh ve huzur, yerini ihtilale bıraksın.
14- İktisadları tahrib edilecek, gelir kaynakları ve ziraat sahaları bozdurulacak, su bendleri yıktırılacak, nehirler kurutulacak, insanlar namaz kılmaktan, çalışmaktan nefret ettirilecek ve tembellik yaygınlaştırılacaktır. Tembeller için, oyun yerleri açılacak. Uyuşturucu madde, içki yaygın bir hâle getirilecektir.
[Yukarıda saydığımız maddeler, çok güzel bir şekilde harita, resim ve şekillerle açıklanmıştır. Bu on dört maddenin yardımı ile koca Osmanlı Devletini yıktılar. Yeni kurdukları devletlerin idaresini, İskoç masonlarının ellerine verdiler. Bunlar da, (Müstemlekeler nezareti) nin bu on dört maddesini anayasa yaparak, İslamiyete saldırmaya devam ediyorlar.]
Bana bu muhteşem vesikanın bir kopyasını verdiği için, sekretere teşekkür ettim.
Londrada bir ay daha kaldıktan sonra, tekrar Necdli Muhammed ile görüşmek üzere, Iraka gitmek için nazırlıktan emir aldım. Sefere çıkarken, sekreter bana: (Necdli Muhammed hakkında bir ihmalkarlık yapmayasın! Casuslarımızın gönderdikleri raporlardan anlaşıldığı vech ile Necdli Muhammed, planlarımızı gerçekleştirmek için, çok münasib bir ahmaktır.
Necdli Muhammed ile açık konuş! İsfahanda ajanlarımız, onunla açıkça konuşmuş, o da, isteklerimizi bir şart ile kabul etmiştir. Onun şartı şudur: Fikir ve görüşlerini açıklayınca, kendisine saldırması muhakkak olan, devlet adamlarından ve âlimlerden kendini korumak için, kâfi derecede mal ve silahla takviye edilmesi, memleketinde kendisine küçük de olsa, bir beylik kurulmasıdır. Nazırlık da, bu şartları kabul etmiştir) dedi.
Bu haberin verdiği sevinçle, az daha uçacaktım. O zaman, sekretere bu hususta, ne yapmam icap ettiğini sordum. Cevabında, (Necdli Muhammedin tatbik etmesi için, nazırlık ince bir plan hazırlamıştır, şöyle ki:
1- Bütün müslümanları, tekfir edip, onları öldürmenin, mallarını ellerinden almanın, namuslarına tecavüzün, erkeklerini köle, hanımlarını cariye yapıp, köle pazarlarında satmanın helal olduğunu söyleyecek.
2- Mümkünse, Kabenin bir put olduğu için, yıkılmasının lazım olduğunu belirtecek. Hac ibâdetini ortadan kaldırmak için, kabileleri hacılara saldırtıp, mallarını ellerinden almaya ve onları öldürmeye teşvik edecek.
3- Müslümanları, Halifeye itaat etmekten menetmeye çalışacak. Onları Halifeye karşı isyan etmeye teşvik edecek ve bu iş için, ordular hazırlayacak. Her vesile ile Hicaz eşrafı ile harp etmenin ve onların nüfuzlarını azaltmanın lazım olduğunu yayacak.
4- Mekke, Medine ve diğer İslam memleketlerinde bulunan türbe, kubbe ve mukaddes yerlerin put ve şirk olduklarını söyleyerek, yıkılmalarının lazım olduğunu ilan edecek. Mümkün mertebe, Muhammed Peygambere, Halifelerine ve bütün mezhep büyüklerine hakaret olunmasına vesile olacak.
5- İslam memleketlerinde mümkün mertebe ihtilal, zulüm ve anarşiyi temin edecek.
6- Hadislerde yapılmış olduğu gibi, ilave ve noksanlıklarla, tahrif edilmiş bir Kuran neşretmeye çalışacak.
Sekreter, yukardaki altı maddelik planı söyledikten sonra: (Bu büyük program seni korkutmasın. Çünkü vazifemiz, İslamiyeti yok etme tohumunu atmaktır. Bu işi tamamlayacak nesller gelecektir. İngiliz hükümeti, sabır etmeyi ve adım adım yürümeyi adet edınmıştır. Büyük ve baş döndürücü İslam inkılabını yapan Muhammed Peygamber de, sadece bir insan değil miydi? İşte bizim Necdli Muhammed de, Peygamberi gibi, bu inkılablarımızı gerçekleştirmeye söz verdi) dedi.
Bir kaç gün sonra, Nazır ve sekreterden izin aldım, aile ve dostlarıma vedâ ettim. Basraya doğru yola çıktım. Evden çıkarken, küçük oğlum: (Baba çabuk dön!) dedi. Gözlerim yaşardı. Teessürlerimi hanımımdan gizleyemedim. Yorucu bir seferten sonra, nihâyet geceleyin Basraya vardım. Abdürrızanın evine gittim, uyandırdım. Beni görünce, çok sevindi. Beni ağırladı. O gece, orada kaldım. Sabahleyin bana (Necdli Muhammed bana uğradı ve sana bu mektubu bırakarak gitti) dedi. Mektubu açtım. Memleketi olan Necde gittiğini ve adresini yazıyordu. Ben de hemen oraya doğru yola çıktım. Son derece meşakkatli bir yolculuktan sonra, oraya vardım. Necdli Muhammedi evinde buldum. Fakat, çok zayıflemişti. Kendisine hiçbir şey söylemedim. Sonra, evlendiğini duydum.
Biz aramızda, benim onun kölesi olduğumu ve beni bir yere gönderdiğini, şimdi de avdet ettiğimi, herkese söylemek için anlaştık. Beni böyle bildirdi.
Necdli Muhammedin yanında iki sene kaldım. Davetini ilan etmek için bir program hazırladık. Nihâyet, hicri 1143 [m. 1730] senesinde, onun azmini kuvvetlendirdim. O da, kendine yardımcı topladıktan sonra, kapalı bazı cümlelerle davetini kendine çok yakın olanlara anlattı. Sonra, davetini günbegün genişletti. Onu düşmanlarından korumak için, etrafına muhafızlar koydum. Ve onlara istedikleri kadar mal ve para verdim. Necdli Muhammedin düşmanları tecavüz etmek istediği zaman, muhafızların gayretlerini arttırıyordum. Ve onları manen destekleyordum. Daveti yayıldıkça, muhalifleri çoğalıyordu. Kendisine fazla hücum yapıldığı zaman, davetten vazgeçmek istiyordu. Fakat, onu yalnız bırakmıyor ve azmini kuvvetlendiriyordum. Ona, (Ey Muhammed, Peygamber senden daha fazla eziyet gördü. Biliyorsun, bu şeref yoludur. Her inkılabcı gibi, biraz meşakkate tahammül etmelisin!) diyordum.
Biz dâima düşmanların hücumuna uğrayabilirdik. Onun muhaliflerine karşı, parayla aldığım casuslar koydum. Düşmanları ona bir zarar yapmak istediğinde, onlar beni haberdar ediyor, ben de, zararlarını tesirsiz hâle getiriyordum. Bir sefer, düşmanların onu öldürmek istedikleri haberini aldım. Hemen, onların hazırladıklarına mâni olmak için, gerekli tedbirleri aldım. İnsanlar, düşmanlarının Muhammede böyle bir şey yapmak istediklerini duyunca, onlardan nefret etmeye başladılar. Böylece, kazdıkları kuyuya kendileri düştüler.
Necdli Muhammed, planın her altı maddesini icra edeceğini bana vaat etti ve (Şimdilik, bunlardan ancak bir kısmını yerine getirebilirim) dedi. Bu sözünde haklı idi. O zaman, hepsini yapması gayr-ı mümkün idi.
Kabenin yıktırılmasını çok zor buluyordu. Ayrıca, onun bir put olduğunu açıklamaktan da vazgeçti. Tahrif edilmiş bir Kuran neşretmeyi de reddetti. Bu hususta, en çok Mekkedeki Şeriflerden ve İstanbul’daki hükümetten korkuyordu. Bana, (Bu iki hususu açıkladığımız takdirde, kuvvetli bir ordunun hücumuna maruz kalacağız) dedi. Onun mazeretini kabul ettim. Zira, doğru söylüyordu. Şartlar müsait değildi.
Birkaç sene sonra, müstemlekeler nezareti, Der’iye emri Muhammed bin Süudu da safımıza çekmeye muvaffak oldu. Bana bunu haber vermek ve her iki Muhammedin arasında muhabbet ve muaveneti tesis etmek için, bir haberci gönderdi. Müslümanların kalplerini ve itimatlarını, dini yoldan temin için, Necdli bizim Muhammedden, siyasi yoldan temin için de, Muhammed bin Süuttan istifade ettik. Tarih ispat etmiştir ki dine istinat eden devletler daha uzun ömürlü ve daha nüfuzlu ve heybetli olurlar.

Böylece, devamlı, kuvvetlendik. (Der’iye) şehrini merkez yaptık. Din olarak da, yeni (VEHHABİLİK) dinini tesis ettik. Nazırlık, yeni vehhâbî hükümeti gizlice destekleyor ve takviye ediyordu. Yeni hükümet, Arapçayı ve çöl muharebesini çok iyi öğrenmiş on bir ingiliz zabitini, köle ismi altında satın aldı. Planları, bu subaylarla beraber hazırlıyorduk. Her iki Muhammed de, gösterdiğimiz yolda yürüyorlardı. Nazırlığın hususi bir emri olmadığı zaman, mevzuları biz karara bağlıyorduk.

Hepimiz aşıret kızları ile evlendik. Müslüman kadının kocasına bağlılığı çok hoşumuza gitti. Şimdi, vaz’ıyet iyi gidiyor.

Tenbih: Bu kitabı dikkat ile okuyan, İslâmin en büyük düşmanının, ingilizler olduğunu anlayacak, şimdi bütün dünyadaki müslümanlara saldıran vehhâbîliği, ingilizlerin kurduğunu ve onları beslemekte olduğunu iyi öğrenecektir. İlmi, aklı ve vicdanı olan ingilizler de, ingilizlerin bu alçak düşmanlıklarından nefret eder.

Her memlekette bulunan mezhepsizlerin, vehhâbîliği yaymaya çalıştıklarını işitiyoruz. Hatta, Hempherin itiraflarının, hayal mahsulü olarak başkaları tarafından yazıldığını söyleyenleri var. Fakat, bu sözlerine bir vesika gösterememektedirler. Vehhâbîlerin kitaplarını okuyarak, onların aslını, iç yüzünü öğrenen büyük İslam alimi Habîb Alevî bin Ahmed Hattad, (Misbah-ul-enam) kitabında, ingilizlere satılmış olan Muhammed bin Abdülvehhabın Hempher ile beraber hazırladıkları, âdi, alçak yazılarına vesikalarla cevap vermektedir. Bu kitap 1216 [m. 1801] da yazılmıştır. İngilizler, ne kadar, çalışırlarsa çalışsınlar, hakiki müslüman olan Ehl-i sünneti yok edemeyecekler, kendileri yok olacaklardır. Çünkü, Allahü teâlâ, İsra sûresinin 81. âyetinde, bozuk yolda olanların da, zuhûr edeceklerini, fakat hak yolda olanların karşısında, bunların mağlub olarak, yok olacaklarını müjdelemektedir.

SONSÖZ
Hülâsa, (Din) demek, Allahü teâlânın râzı olduğu şeyleri ve yapılması lazım olan ibâdetleri ve dünyada ve ahirette saadete kavuşmayı öğretmek için, Allahü teâlâ tarafından Peygamberlere bildirilen ahkâm demektir. İnsanların, noksan akılları ile söyledikleri evham ve hayallere din denmez. Akıl, dinin emir ve yasaklarını anlamaya ve bunlara uymaya yarar. Emir ve yasaklardaki esrarı ve bunların hakikatlerini, sebeplerini anlayamaz. Bunların üzerinde fikir yürütemez. Bu hikmetler, Allahü teâlânın, Peygamberlere bildirmesi ile ve Evliyânın kalplerine ilhâm ve tecellî olunması ile öğrenilir. Bu da, ancak Allahü teâlâ tarafından ihsan olunur.
Şimdi, dünya ve ahiret saadetine kavuşmak ve Allahü teâlânın rızasını kazanmak için, müslüman olmak lâzımdır. Müslüman olmayana (Kâfir) denir. (Müslüman olmak) için, Muhammed aleyhisselâmın Peygamber olduğuna (İman etmek) [inanmak] ve (İbâdet etmek) lâzımdır. İbadet, bütün sözlerini ve işlerini Muhammed aleyhisselâmın dinine uydurmak demektir. İbadetleri hiçbir menfeat düşünmeyerek, yalnız Allahü teâlânın emri olduğu için, yapmak lâzımdır. (Ahkâm-ı İslâmiyye), Kurân-ı Kerîmde ve hadis-i şeriflerde bildirilmiş olan (ahkâm) [emirler ve yasaklar] demek olup fıkıh, yani İlm-i hâl kitaplarından öğrenilir. Ahkâm-ı İslamiyeyi yani her müslümanın yapması ve sakınması emredilen ahkamı, öğrenmek, erkeklere de, kadınlara da (Farz-ı ayn) dır. Bunlar, insanları, ruhi ve bedeni hastalıklardan muhafaza eden devalardır. Tıb, sanat, ticaret ve hukuk bilgilerini öğrenmek için, liselerde ve üniversitelerde, senelerce çalışıldığı gibi, (İlm-i hâl) kitaplarını ve Arabî lisanını öğrenmek için de, senelerce çalışmak lâzımdır. Bunları öğrenmeyenler, ingiliz casuslarının ve bunlara aldanmış ve satılmış olan din adamı şeklindeki münâfıkların ve zalim, hâin devlet adamlarının yalanlarına, iftirâlarına aldanarak, dünyada ve ahirette felaketlere, azaplara sürüklenirler.
(Kelime-i şehâdet) i söylemeye ve inanmaya (İman) denir. Söyleyen ve mânâsını bilip inanan kimseye (Mümin) denir. (Kelime-i şehâdet) (Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlüh)dür. Mânâsı, (Allahtan başka ilah [mâbud] yoktur ve Muhammed aleyhisselâm, Onun kulu ve bütün insanlara gönderdiği resûlüdür). Ondan sonra hiç Peygamber gelmiyecektir, demektir. (Merakıl-felah) kitabının Tahtavi haşiyesinde, kaza namazları sonunda diyor ki (Allahü teâlânın, yalnız var olduğuna inanmak kâfi değildir. Şeriki var diyen kâfirler de, var olduğuna inanıyor. Mümin olmak için, hem var olduğuna, hem de, [bir, diri, kadir, âlim, irâde sâhibi gibi] sıfatları olduğuna, her şeyi gördüğüne ve işittiğine ve Ondan başka yaratıcı olmadığına da inanmak lâzımdır). Muhammed aleyhisselâmın, (Resûl=Peygamber) olduğuna inanmak demek, her sözünün, Allahü teâlâ tarafından Ona bildirilmiş olduğuna inanmaktır. Allahü teâlâ, (İslamiyet) i, yani îman ve amel bilgilerini Kurân-ı Kerîm vasıtası ile Ona bildirdi. Yapmak için olan emirlere (Farz) denir. Yasaklara (Haram) denir. İkisine birden (Ahkâm-ı İslâmiyye) denir. Bir insan, müslüman olur olmaz, insanlar arasına yayılmış olan İslam bilgilerini öğrenmesi, ona hemen farz olur. Bunları öğrenmeye ehemmiyet vermezse, öğrenmeye lüzum yok derse, imanı gider, (Kâfir) olur. Kâfir olarak ölen bir kimsenin, ahirette hiç affolunmıyacağı ve Cehennemde ebedî, sonsuz yanacağı âyet-i kerimelerde ve hadis-i şeriflerde, açıkça bildirilmiştir. İmanı gidene (Mürted) denir. Kurân-ı Kerîme ve hadis-i şeriflere, doğru olarak inananlara (Ehl-i sünnet) denir. Allahü teâlâ, çok merhametli olduğu için, her şeyi açık olarak bildirmedi. Bazılarını kapalı olarak bildirdi. Kurân-ı Kerîme ve hadis-i şeriflere inanıp da, bazı yerlerine, Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdikleri gibi mânâ vermeyenlere (Mezhepsiz) denir. Mezhepsizlerden, yalnız kapalı bildirilmiş olan îman bilgilerine yanlış mânâlar verene (Bidat ehli) veya (Sapık) müslüman denir. Açık bildirilmiş olanlara yanlış mânâ verene (Mülhid) denir. Mülhid, kendini müslüman bilir ise de, kâfirdir. Bidat sâhibi kimse, kâfir değildir. Fakat, muhakkak Cehennemde çok azap görecektir. Ehl-i sünnet âlimlerinin hak yolda olduklarını, üstünlüklerini bildiren kitaplar arasında, Sudanlı, faziletli Muhammed Süleyman efendinin (Mahzen-ül-fıkıh-il-Kübrâ) kitabı çok kıymetlidir. Müslüman olmadığı hâlde, müslüman görünerek, açık bildirilmiş olan bilgilere, kendi aklına, fen bilgilerine göre bozuk mânâlar vererek, müslümanları aldatan kâfirlere (Zındık) denir.
Ehl-i sünnet âlimleri, ahkâm-ı İslameyenin kapalı bildirilmiş olan kısımlarından, bazılarını, farklı anladılar. Böylece, amelde, yani ahkâm-ı İslamiyeye uymakta, dört ayrı mezhep meydana geldi. Bunlara, (Hanefi), (Maliki), (Şâfiî) ve (Hanbeli) mezhepleri denir. Bu dört mezhebin imanları aynıdır. İbadet yapmakta biraz farklıdırlar. Birbirlerini din kardeşi bilirler. Her müslüman, dilediği mezhebi seçerek, bunu taklit eder. Her işini, seçtiği mezhebe göre yapar. Müslümanların, dört mezhebe ayrılmaları, Allahü teâlânın rahmetidir. Müslümanlara büyük merhametidir. Bir müslüman, kendi mezhebine göre ibâdet yaparken, bir zahmet, bir meşakkat hâsıl olursa, başka bir mezhebi taklit ederek, bu işi kolayca yapar.
İbâdetlerin en mühimmi namazdır. Namaz kılanın, müslüman olduğu anlaşılır. Namaz kılmayanın, müslüman olduğu şüphelidir. Bir kimse, namaza ehemmiyet verir, fakat özrü olmadığı hâlde, tembellikle terkederse, Maliki Şâfiî ve Hanbeli mezheplerinde, mahkemece katl olunur. Hanefide, namaza başlayıncaya kadar habs olunur ve acele kaza etmesi emrolunur. (Dürr-ül-münteka) ve (İbni Âbidin) de ve (Kitab-üs-salât) da diyor ki (Beş vakit namazı, özürsüz terketmek ve vaktinde kılmamak, birbirinden ayrı iki büyük günahtır. Terkettiği için kaza etmek, vaktinde kılmadığı için, hac veya tövbe etmek lâzımdır). Kaza etmeyenin tövbesi zaten kabul olmaz. Her gün, beş farz namazından evvel ve sonra kılınan (revatib sünnetler) yerine de kaza kılıp, büyük günahtan kurtulmak lâzımdır. Farz borcu varken, hiçbir sünnetinin ve nâfile namazlarının, sahih olsalar bile kabul olmayacağı, yani, Allahü teâlânın vaat ettiği sevaplara, faydalı şeylere kavuşamayacağı, muteber kitaplarda yazılıdır. Namazı özür ile fevt etmek, kaçırmak, (günah) olmaz ise de, kılamadığı farzları da, acele kaza etmesi, dört mezhepte de lâzımdır. Ancak, Hanefide, nafaka temini için çalışacak zaman kadar ve revatib sünnetleri ve hadis-i şeriflerde bildirilmiş olan nâfile namazları kılacak zaman kadar geciktirmesi câiz olur. Yani, kazaları, bu sebeplerle geciktirmemesi, iyi olur. Özür ile fevt edilmiş farz borcu olanın, revatib sünnetleri ve nâfileleri kılması, diğer üç mezhepte câiz değildir, haramdır. Özür ile fevt edilmiş namazlar ile özürsüz terkedilmiş namazları birbiri ile karıştırmamalıdır. Aynı olmadıkları, (Dürr-ül-muhtar) da ve (İbni Âbidin) de ve (Dürr-ül-münteka) da ve (Merakıl-felah) ın Tahtavi şerhinde ve (Cevhere) de açık yazılıdır. [Köyde, yolda, namaz kılmak için kıble cihetini bilmek lâzımdır. Bunun için, güneş gören bir toprağa bir çubuk dikilir. Yahut bir ipin ucuna anahtar, taş gibi bir şey bağlanıp sarkıtılır. Takvim yaprağında yazılı (Kıble saati) vaktinde, çubuğun, ipin gölgesi kıble istikâmetini gösterir. Gölgenin güneşe karşı tarafı kıble ciheti olur.]
13 Eylül 1996 günü İstanbul’da çıkan (Türkiye) gazetesinde diyor ki:
Batılı İslam düşmanları yeri geldiğinde, kaba kuvvet ile yeri geldiğinde çeşitli oyunlarla elde ettikleri İslam devletlerini, İslam milletlerini asırlarca sömürdüler. Bu ülkelerin, yer üstü, yer altı ne kadar servetleri varsa bunları alıp götürdüler. Ayrıca mânevî yönden hem dinlerini, hem de dillerini, örf ve adetlerini kaybettirdiler. Bu İslam düşmanı sömürgeci devletlerin başını İngiltere çekiyordu.
İngiliz sömürgelerinin en önemlisi, Hindistan idi. İngilizlere dünya hakimiyetini temin eden, onun, nihâyetsiz tabiî servetleridir. Sadece birinci dünya harbinde, ingiltere bu ülkeden, birbuçuk milyon asker ve bir milyar rupye nakti para almıştır.
Bunların çoğunu Osmanlı Devletini parçalamak için kullanmıştır. Barış zamanında ise, İngilterenin muazzam sanayiini yaşatan, ingiliz ekonomisini ve maliyesini takviye eden Hindistandır.
Hindistan’ın diğer sömürgelerine nazaran çok önemli olmasının iki sebebi vardı: Birincisi, dünyayı sömürmelerine en büyük mâni olarak gördükleri İslamiyetin Hindistan’da yayılması ve burada müslümanların hâkim olmasıdır. İkincisi, Hindistan’ın tabiî zenginlikleridir. Hindistan’ı elde tutabilmek için, Hindistan yolu üzerinde bulunan bütün İslam ülkelerine saldırmış, fitne ve fesad tohumları ekerek, kardeşi kardeşe kırdırmış ve bu ülkelere hâkim olarak, bütün tabiî zenginliklerini ve milli servetlerini hep kendi memleketine taşımıştır.
Osmanlı imparatorluğundaki hareketleri titizlikle takip etmek ve çeşitli siyasi oyunlarla Osmanlıları Ruslarla harbe sokarak, Hindistan’a yardım elini uzatamayacak hâle getirip, parçalamak ve yok edip, işgal etmek, ingiliz siyasetinin esâsı idi.
İngilizler, Osmanlı-Rus harbi sırasında, Hindistan’ı, İngiltere krallığına bağlı bir devlet ilan ettiler. Meşhur masonlardan Mithad Paşanın Osmanlı devletini harbe sokması, İslamiyete yaptığı zararların en büyüğü oldu. Sultan Abdülaziz Hanın şehit edilmesi de, İngilizlerin oyunu idi.
İngilizler, kendi yetiştirdikleri adamları Osmanlı devletinde önemli makâmlara getirmişlerdi. Bu devlet adamları, ismi Osmanlı, fikri ve zikri İngiliz idiler. Bunların en meşhurlarından Mustafa Reşid Paşa son sadrÂzamlığında, altı günlük sadrÂzam iken, 28.10.1857 de İngilizlerin Hindistan müslümanlarına yaptığı büyük Delhi katliâminı tebrik etti. Daha önce de, Hindistan’daki İngiliz zulmüne karşı ayaklanan müslümanları bastırmak için, İngiltereden gelen yardımın Mısırdan geçirilmesi için Osmanlılardan izin istediler. Bu izin de, yine masonlar vasıtası ile verildi.
Hindistan’da İngilizler halkı dinden uzaklaştırmak için İslam dininin temeli ve en bariz vasfı olan bütün medrese ve çocuk mekteplerini kapattılar. Halka liderlik yapabilecek bütün âlimleri ve din adamlarını şehit ettiler.
İngilizler, hâkim oldukları bütün İslam memleketlerinde yaptıkları gibi, İslam âlimlerini, İslam kitaplarını, İslam mekteplerini yok ettiler. Tam din cahili bir gençlik yetiştirdiler.
Sömürdükleri yerleri idare edenlerin adları, Ahmed, Mehmed, Mustafa, Ali gibi müslüman isimleri idi. Fakat İslamiyet ile ilgileri sadece bu isim benzerliğinden ileri gitmiyordu. Bunların göstermelik parlamentoları olmuş, fakat hiçbir zaman bağımsız olmamışlar, hep ingilizlerin emri ile hareket etmişlerdir.

En Çok Okunan Yazılar

Tavsiye Ettiğimiz Temel Kitaplar Meâl Okumak Câiz Midir? Ehl-i Sünnet İtikadı Nedir? Ehl-i Sünnet Olmanın Şartları Nelerdir? Her Gün Okunması Gereken Çok Mühim Bir Duâ Seyyid Abdülhakîm Arvâsî Hazretleri ve Tasavvuf Terbiyesi Sultan Vahideddîn Hân'a Dâir Sualler